Dwadzieścia: Demonów przeszłości ciąg dalszy.

Obudziła się następnego dnia i leżała przez parę minut z otwartymi oczami, próbując ogarnąć umysłem wszystko to, co się stało w jej życiu w ostatnim czasie.

Ogarnęła i to bardzo szybko.

Jej ciało przeszył nieprzyjemny dreszcz, a serce ścisnął ból.

Przypomniała sobie wszystko. Millie, Karla …

Już nawet śmierć czerwonowłosej, choć wciąż świeża i poniekąd straszna nie bolała jej tak bardzo jak to, co zrobił i powiedział jej Karl.

Nie ulegało wątpliwości, że teraz już wszystko było skończone między nimi.

Straciła go, straciła swojego ukochanego brata, który znaczył dla niej wszystko, a nawet jeszcze więcej.

Brata, którego kochała całym sercem, a który jej nienawidził.

Pociągnęła nosem i wyciągnęła dłoń, by przetrzeć oczy, które nagle zaczęły ją szczypać. Zaraz potem opuściła rękę z zamierzeniem przeciągnięcia się … i uderzyła nią w coś, co na pewno nie było łóżkiem.

Na moment zesztywniała, w końcu obróciła głowę w bok, a wtedy ujrzała Wellingera, który leżał obok niej na plecach i spał, oddychając głęboko i spokojnie.

Izzy powoli usiadła, nie spuszczając z niego wzroku, a na jej twarzy pojawił się delikatny uśmiech, którego nie potrafiła powstrzymać.

I nie potrafiła również powstrzymać uczuć, które roztopiły jej serce gorącą falą, gdy uświadomiła sobie jak wiele mu zawdzięcza.

Znowu. Tak wiele.

Znowu. Jeszcze więcej niż wcześniej, a wydawałoby się, że to niemożliwe.

A jednak pomógł jej, po raz kolejny.

Dał jej to, czego tak bardzo potrzebowała, zwłaszcza wczoraj.

Bliskość, ciepło, poczucie bezpieczeństwa.

Zaczynała odnosić wrażenie, że ostatnio był jedyną osobą w jej życiu, na której mogła zawsze polegać, jakkolwiek trudna w obyciu by nie była, jedyną osobą, która sprawiała, że miała jeszcze siłę podnieść się rano z łóżka.

Tym razem także.

Niewiele myśląc wstała, po czym przeszła się po pokoju i w panującym tutaj bałaganie odnalazła swoje ciuchy. Przebrała się szybko, a potem wróciła na łóżko, podniosła poduszkę i bez wahania uderzyła nią Andreasa prosto w twarz.

Jego gwałtowne przebudzenie się i poderwanie do pozycji siedzącej wywołało u niej atak śmiechu. Wellinger jęknął cicho, rozcierając oczy dłońmi, a potem obrzucił ją spojrzeniem, w którym zaspanie mieszało się ze złością.

-Co Ty … do jasnej cholery …

-Wstawaj, idziemy biegać – oświadczyła, nie pozwalając mu dokończyć.

Wytrzeszczył na nią oczy i nie ruszył się z miejsca.

-Oszalałaś – stwierdził, jednak w jego głosie zabrzmiało lekkie rozbawienie, które go zdradziło. Izzy wywróciła oczami i wstała z łóżka.

-No zbieraj ten tyłek, już po szóstej, więc mamy spory poślizg.

Pokręcił głową i zaśmiał się, ale gdy rzuciła mu koszulkę, ubrał ją prawie że od razu. Zaraz potem Izzy zostawiła go samego, znikając w korytarzu.

Naciągając na siebie dresowe spodnie i bluzę, zastanawiał się jak to możliwe, że Iz ma dziś taki dobry humor, mimo tego wszystkiego co się wydarzyło zaledwie wczoraj.

Nie wiedział jak sobie odpowiedzieć na to pytanie.

Wyglądało więc na to, że będzie musiał ją spytać.

Przyglądał jej się, gdy biegła obok niego, ale Izzy albo tego nie zauważała, pogrążona w swoich myślach albo ignorowała. Tak czy tak, nie odpowiedziała na żadne z jego spojrzeń i cały czas milczała, więc nie naciskał.

Do czasu. Po jakiejś pół godzinie miał dość tego napiętego milczenia, więc po prostu zatrzymał się gwałtownie w miejscu, a ona, gdy tylko zobaczyła, że przestał biec, zrobiła to samo i obrzuciła go zaskoczonym spojrzeniem.

-Czemu się zatrzymałeś? - spytała, oddychając ciężko i spoglądając na zegarek zawieszony na nadgarstku – Biegamy dopiero z pół godziny.

-Tak, ale chciałem z Tobą porozmawiać – odpowiedział spokojnie i nie stracił tego spokoju, nawet gdy Izzy westchnęła cicho z frustracją.

-To nie może poczekać?

W odpowiedzi pokręcił tylko głową, a ona wywróciła oczami i wsparłszy ręce na biodrach, spojrzała na niego wyczekująco.

W duchu się uśmiechnął. Wyglądało na to, że właśnie odesłał w dal jej dobry humor i jakoś wcale nie było mu z tego powodu przykro. Zdecydowanie bardziej wolał ją wściekłą, gdy przekomarzała się z nim bez końca.

-Co z Karlem? - spytał, na co ona uniosła wysoko brwi.

-Nie rozumiem – mruknęła, jednak ton jej głosu i wyraz twarzy powiedziały mu, że owszem, zrozumiała. Posłał jej sceptyczne spojrzenie, na co ona westchnęła i poddała się: - No dobra, powiedzieć Ci co? Koniec. Muszę się wreszcie pogodzić z tym, że ani ja ani on nie jesteśmy już dziećmi. I liczenie na to, że znowu będzie między nami tak dobrze jak te paręnaście lat temu byłoby głupotą z mojej strony. Oboje jesteśmy dorośli, oboje mamy swoje życie. Nie mam zamiaru podporządkowywać mu wszystkiego.

Milczał przez chwilę, przetrawiając wszystko, co mu powiedziała i dopiero wtedy odezwał się:

-Więc … przez co najmniej 5 następnych lat będziecie na siebie warczeć i mierzyć się pełnymi nienawiści spojrzeniami, a w centrum tego wszystkiego będę ja i moja córka, tak?

Nie miał zamiaru jej atakować tą wypowiedzią, jednak najwyraźniej zabrzmiało to ofensywnie, bo Izzy spojrzała na niego ze złością i wyprowadzona z równowagi warknęła:

-Więc się wyprowadź, jak masz problem, nikt Cię tu nie trzyma.

Chciała się odwrócić i zostawić go samego, jednak on jej nie pozwolił. Złapał ją za ramię i przyciągnął do siebie. A potem, nim zdążyła cokolwiek zrobić czy powiedzieć, zablokował jej ręce, zaciskając palce na nadgarstkach i zamknął jej usta pocałunkiem.

Zaskoczyło ją to i to nawet bardziej niż tamten pierwszy raz, prawie dwa miesiące temu. Zaskoczyło, bo znajdowali się w miejscu publicznym, a poza tym w samym środku kłótni.

Nie tak się zwykle kończyły ich słowne przepychanki.

Wyglądało na to, że Wellingerowi zwyczajnie zabrakło argumentu i postawił na sprawdzony środek.

Pozwoliła, by całował ją przez chwilę, nawet odpowiedziała na parę jego pocałunków, odetchnęła jednak z ulgą, gdy w końcu się odsunął.

Było to przyjemne i lubiła mieć go tak blisko siebie, ale …

Spojrzała mu w oczy i zdała sobie sprawę, że nie jest w stanie dokończyć tej myśli.

Puścił jej ręce i przesunął dłońmi po jej talii, uśmiechając się delikatnie.

-Coś mnie jednak trzyma, wiesz? - mruknął, a jej serce mocniej zabiło. Chciała się poruszyć, ale mogła tylko stać bez ruchu i patrzeć mu w oczy, które były dziś jeszcze bardziej niebieskie niż zwykle. Tymczasem on powoli znów nachylił się ku niej, aż jego wargi znalazły się na jej policzku. Przesunął się w górę i musnął czule jej skroń, doprowadzając ją do migotania komór w sercu i gwałtownych dreszczy na całym ciele.

Zadrżała jeszcze silniej, gdy poczuła jego usta tuż przy swoim uchu. Wstrzymała oddech, a on dodał:

-Mam w końcu studia do dokończenia, nie?

Całe wstrzymywane dotąd powietrze uszło z niej z głośnym świstem. Wellinger odsunął się i uśmiechnął z lekką kpiną, a Izzy pokręciła głową, w duchu przeklinając swoją głupotę.

Oczywiście, że studia, a niby co innego?

Czy ją już kompletnie popieprzyło?

-Może wrócimy do biegania? - zaproponował Andreas z promiennym uśmiechem, po czym nie czekając na odpowiedź potruchtał powoli przed siebie.

Stała jeszcze paręnaście sekund, walcząc z oszołomieniem i tym dziwnym stanem, w jaki wprowadził ją chwilę temu chłopak.

W końcu i jego przeklęła, po czym pobiegła za nim, nie mogąc uwierzyć, że naprawdę dała mu się tak omamić.

Pieprzony Wellinger.

Sytuacja stała się nie do zniesienia, a jeżeli Izzy wcześniej myślała, że relacje jej i Karla ocierają się o granice ludzkiej wytrzymałości, to teraz nie miała zielonego pojęcia jakim w ogóle słowem te relacje określić.

Jedno wiedziała na pewno, było źle, tak źle, jak jeszcze nigdy wcześniej, a najgorsze było to, że nic nie wskazywało na to, by to się miało wkrótce poprawić.

Jeśli w ogóle.

Karl nie rzucał jej morderczych spojrzeń.

Nie raczył przykrymi tekstami, nie wszczynał awantur.

Nie, Karl przyjął zupełnie inną taktykę.

I po prostu traktował ją jak powietrze.

Było to męczące, musiała to przyznać. Bolało, gdy wchodziła do pokoju, a chwilę później Karl podnosił się i wychodził, jakby nie był w stanie wytrzymać nawet minuty razem z nią w jednym pomieszczeniu. To bolało.

Ale znacznie mniej niż jego wiecznie zaczerwienione oczy i wyraźne załamanie, które przejawiało się w każdym aspekcie jego życia.

Nie łapał się już do pierwszej kadry Niemiec, nie skakał nawet w Pucharze Kontynentalnym. Izzy rzadko widziała, by uczył się na studia i choć, gdy nie zajmował się Julie, wychodził z domu, miała bardzo uzasadnione podejrzenia, że wcale nie kierował się wtedy na uniwersytet.

Po śmierci Millie, Karl staczał się na dno, a najgorsze było to, że Izzy nie miała absolutnie żadnego pola do popisu, jeśli chodziło o podniesienie go na duchu i zapewnienie, że nie warto rezygnować z życia. Oczywiście, mogła próbować, ale była pewna, że gdyby tylko otworzyła usta i zaczęła ten temat, Karl wygarnąłby jej, iż to wszystko jej wina. Nie chciała znowu zostać oskarżona, zwłaszcza, że już dawno przestała sądzić, by naprawdę miała w śmierci Millie jakiś udział. Andreas miał rację. Millie wstrzyknęła sobie zabójczą dawkę heroiny, nic się już nie dało zrobić.

Szkoda tylko, że Karl tego nie rozumiał …

Westchnęła cicho, po czym naciągnęła na siebie sweter i spojrzała na zegarek.

Było już po czwartej, najwyższy czas, by wyjść, jeśli nie chciała spóźnić się do pracy.

Wychodząc, nie rzuciła w głąb mieszkania ani jednego słowa pożegnania.

Karl i tak by nie odpowiedział, prawda?

I choć jego zachowanie sprawiało, że bolało ją serce, Izzy postanowiła po prostu się z nim pogodzić.

Nic innego przecież zrobić nie mogła.

Gdy wracała do mieszkania, było już po północy, a Izzy szczerze się cieszyła, że dzisiaj udało jej się wcześniej skończyć pracę. Była wykończona, zarówno fizycznie, jak i psychicznie i jedyne czego pragnęła, to położyć się do łóżka. Tramwaj świecił pustkami, ale ona nie skorzystała z szerokiego wyboru wolnych miejsc; wolała stać, bała się bowiem, że jeśli usiądzie to pozwoli sobie zamknąć oczy i w efekcie zaśnie. Wysiadła na tym samym przystanku co zawsze, po czym powoli ruszyła uśpioną ulicą w stronę mieszkania.

Szła spokojnie, bez pośpiechu i bez presji. O tej porze Karl na pewno już spał, więc Izzy nie odczuwała żadnego strachu związanego z powrotem do domu, bo przynajmniej do jutra nie była narażona na jego łamiącą serce obojętność.

Wcisnęła mocno dłonie w kieszenie i odetchnęła głęboko, a z jej nozdrzy wydostał się obłoczek śnieżnobiałej pary.

Sekundę później ktoś zacisnął palce na jej przedramieniu, otwartą dłonią zasłonił jej usta i pociągnął do tyłu.

Wyrywała się i próbowała krzyczeć, mimo zasłoniętych ust, jednak wszystkie jej wysiłki spełzły na niczym. Została zaciągnięta w jakiś ciemny zaułek, a tam przyciśnięta do ściany.

Ledwie napastnik zdjął rękę z jej twarzy, Izzy gwałtownie zaczerpnęła tchu i już miała zacząć krzyczeć, gdy głos uwiązł jej w gardle.

Wcisnęła się mocniej w ścianę, kiedy mężczyzna wymierzył pistolet prosto w jej twarz i zamknęła usta.

-Bardzo ładnie – pochwalił ją napastnik, kiwając głową i uśmiechając się pogardliwie – I nawet nie waż się pisnąć, jasne?

Pokiwała głową, nie spuszczając wzroku z lufy pistoletu. Widząc, że dziewczyna nie stawia oporu odsunął nieco broń, a Izzy pozwoliła sobie na kolejny, głęboki wdech i wydech.

Serce waliło jej jak oszalałe, słyszała to bicie aż w uszach. Rozejrzała się wokół siebie, by zlokalizować miejsce, w którym się znajdowała i przeżyła szok, gdy dopiero teraz zauważyła, że nie była tutaj ze swoim napastnikiem sam na sam.

Poza nim w zaułku znajdowało się jeszcze trzech rosłych mężczyzn. Izzy w jednej chwili poczuła jak opuszcza ją cała nadzieja i brawura.

Nie wiedziała czego mogli od niej chcieć, ale nie miało to większego znaczenia w obliczu tego, że już na starcie była na straconej pozycji.

-Mogę się dowiedzieć o co chodzi? - zapytała drżącym głosem, wbijając paznokcie w brudną, kamienną ścianę, o którą cały czas się opierała. Stojący naprzeciwko niej mężczyzna znowu się uśmiechnął. Znowu kpiąco.

-Nie bój się, złotko, nic Ci nie grozi. Oczywiście, jeśli tylko zechcesz z nami współpracować. Wtedy nawet włos Ci z głowy nie spadnie.

Izzy posłała wystraszone spojrzenie trójce mężczyzn, którzy tylko stali z boku i w milczeniu przyglądali się całej scenie.

-Do rzeczy – warknęła, odwracając znów głowę w stronę mężczyzny z pistoletem i piorunując go wzrokiem – Czego chcecie?

-Znasz małą, słodką Millie, prawda? Czerwone włosy, fajny tyłek, chętna do …

-Nie musisz kończyć, wiem o kogo chodzi – przerwała mu w połowie zdania, a on tylko poszerzył uśmiech, który teraz był mniej kpiący, a bardziej lubieżny – Znam ją. Jest tylko jeden problem. Ona nie żyje.

W oczach mężczyzny nie ujrzała zdumienia, więc wszystko wskazywało na to, że wiedział o śmierci Millie. Zaśmiał się cicho i pokręcił głową.

-Och, oczywiście, że nie żyje. Zawsze była tchórzliwa, narobiła sobie długów nie do spłacenia i wolała za bardzo dać sobie w żyłę niż stawić nam czoła.

W jego głosie po raz pierwszy zabrzmiała nienawiść. Izzy przełknęła ślinę.

Stopniowo strach się rozpraszał, a gdy na pierwszy plan wybił się zdrowy rozsądek, zrozumiała wreszcie o co chodziło.

-Chcesz, żebym spłaciła jej dług – powiedziała powoli, lekko zaskoczona – Chcesz, żebym oddała Wam całą kasę i wtedy się odwalicie.

Mężczyzna uśmiechnął się.

-Mądra dziewczynka.

Izzy prychnęła.

-Jest tylko jeden problem. Nie dostaniesz ode mnie nawet jednego eurocenta.

Czekała aż napastnik wpadnie w szał albo do akcji wkroczy któryś z milczących mężczyzn. Czekała aż przed jej oczami ponownie pojawi się lufa pistoletu.

Nic takiego się nie stało.

Mężczyzna po prostu się zaśmiał. Pokręcił głową i przycisnął dłoń do ust, próbując się uspokoić.

Patrzyła na niego, prawie nie mrugając, pełna złych przeczuć.

I nie myliła się, to nie wróżyło nic dobrego.

-Chyba się nie zrozumieliśmy, słoneczko. Ja Ci nie daję żadnego wyboru – powiedział w końcu, gdy minął mu atak śmiechu. A potem podszedł bliżej niej i Izzy aż wcisnęła czaszkę w ścianę, by uciec jak najdalej od jego twarzy i oddechu. Nie udało się. Przycisnął czoło do jej czoła i wyszeptał: - Okrągły tysiąc euro, za tydzień, w tym samym miejscu. I radzę Ci przyjść, bo następnym razem już nie będzie tak … przyjemnie.

Wstrzymała oddech, a on powoli się odsunął, przywołując na twarz ten pogardliwy uśmiech. Pokręciła głową, chciała udzielić mu jakiejś ostrej odpowiedzi, jednak szybko się powstrzymała.

Ona była jedna, a ich czterech i mieli broń.

Naprawdę lepiej było się zgodzić.

-Zrozumiałam – odpowiedziała cicho.

-I tak trzymać, kotku – poklepał ją po twarzy, a ona aż się wstrząsnęła z odrazy. Gdy postąpił krok do tyłu, pozwoliła sobie odetchnąć z ulgą, że teraz odejdą i dają jej spokój.

I wtedy przekonała się jak wielką była naiwniaczką.

Nikt nie czekał na jej odpowiedź. Nie zdążyła nawet mrugnąć, nie zdążyła rozluźnić napiętych mięśni, gdy napastnik zamachnął się i uderzył ją pięścią w twarz. Jej głowa zderzyła się boleśnie z kamienną ścianą, a siła uderzenia zwaliła ją z nóg. Upadła na ziemię, przyciskając dłonie do palącego policzka oraz oka i kuląc się z bólu.

Minęło dobre parę minut nim zdołała otworzyć zarówno prawe, jak i lewe oko i podnieść głowę.

Gdy to zrobiła, ich już nie było.

Została sama.

No i jestem i tutaj.

Wrzucam, bo napisałam to chyba pod koniec stycznia, więc tak sobie leży i czeka.

Wrzucam, bo ostatnio udało mi się napisać coś na to opowiadanie i już tylko pół rozdziału dzieli mnie od końca.

Wrzucam, bo bym strasznie już chciała ten koniec. Nawalam z tym aż miło.

Trzymajcie się, a ja przepraszam ... za wszystko.