Dwadzieścia jeden: Zawsze ratuję Ci tyłek.

Noc spędziła na kanapie, ponieważ bała się, że wchodząc do pokoju Wellingera obudzi chłopaka i narazi się na serię niewygodnych pytań. Po obejrzeniu swojej twarzy stwierdziła, że skóra na policzku i wokół oka jest mocno zaczerwieniona, nie ulegało jednak wątpliwości, że następnego dnia będzie znacznie gorzej.
I faktycznie było. Izzy aż syknęła, gdy po tych paru godzinach snu ujrzała ponownie swoje odbicie w lustrze, które tym razem przedstawiało się bardzo, bardzo źle. Zaczerwienienie zniknęło, a zastąpił je ogromny, czarno-fioletowy siniak, od którego widoku zrobiło jej się niedobrze. Nie namyślając się poszła do kuchni i otworzyła od razu zamrażarkę, żeby znaleźć woreczek lodu.
Oczywiście, nie znalazła, na co zareagowała pełnym frustracji prychnięciem i nawet zamachnęła się, by wymierzyć wściekłego kopniaka lodówce. Gdy tylko poczuła ostry ból w stopie, natychmiast tego pożałowała. Przeklinając cały świat, dokuśtykała do stołu i opadła na jedno z krzeseł, ciężko opierając się łokciami o blat.
Siniak stanowił ogromny problem, bo o ile Karlem, który nie odzywał się do niej przecież ani jednym słowem, nie musiała się martwić, o tyle Andreas na pewno od razu zainteresuje się całą sprawą.
Czy mogła mu powiedzieć? Nie wiedziała. Nic już nie wiedziała.
Mogła się jednak spodziewać, że będzie dociekał. Nawet nie werbalnie, po prostu jak to on obrzuci ją jednym spojrzeniem, które wystarczy by całkowicie się otworzyła albo milczeniem doprowadzi ją do szewskiej pasji i zmusi do mówienia.
Poza tym, przecież potrzebowała jego pomocy.
Przecież nie miała tysiąca euro, jakiego chcieli od niej Ci faceci. Fakt, pracowała, więc zarobiła trochę, ale miała też codzienne wydatki i była prawie stuprocentowo pewna, że nie posiadała na koncie bankowym aż takich pieniędzy.
A zresztą nawet gdyby miała, to i tak by im nie dała.
Pieprzona Millie.
Poczuła jak w jednej chwili narasta w niej złość. Po raz pierwszy od śmierci Millie pomyślała o niej w takim złym kontekście, ale jakoś nie zrobiło jej się wstyd.
Wręcz przeciwnie.
Przepełniona gniewem zacisnęła dłoń w pięść i powoli ponownie rozluźniła palce, próbując nad sobą zapanować.
Niespecjalnie pomogło.
Oddychała jeszcze ciężko, gdy usłyszała dźwięk otwierających się drzwi i czyjeś kroki.
Odruchowo wstrzymała oddech … a potem w drzwiach kuchni pojawił się Wellinger i Izzy wypuściła całe powietrze z głośnym świstem.
Lepszy on niż Karl.
Cóż za paradoks.
Uśmiechnął się na jej widok, na co ona odwróciła szybko głowę w drugą stronę, przyciskając dłoń do twarzy i starając się zasłonić podbite oko. Nie miało to sensu na dłuższą metę, w końcu Wellinger nie był ślepy i na pewno lada chwila zauważy siniaka, chciała jednak odwlec ten moment jak tylko się dało. Zacisnęła powieki, w duchu modląc się, by nie podchodził za blisko, ale po raz kolejny przekonała się, że jej modlitwy na zbyt wiele się nie zdają. Już po chwili Andreas znajdował się tuż za jej plecami i objąwszy ją od tyłu ramionami, oparł podbródek na jej barku.
-O której wczoraj wróciłaś? - spytał, muskając wargami jej ucho i wywołując u niej silne dreszcze. Przełknęła ślinę i spróbowała odsunąć go od siebie.
-Po północy – mruknęła, a gdy Wellinger w końcu ją puścił, szybko wstała z krzesła i przeszła do salonu. Spodziewała się, że pójdzie za nią i nie pomyliła się.
-Coś jest nie tak?
Odwróciła się ku niemu tylko nieznacznie, tak by widział jej profil i to nie ten, który zdobił obrzydliwy siniak. Wtedy też wysiliła się na uśmiech i mruknęła:
-W porządku, nie wyspałam się...
Wiedziała, że jej nie uwierzy. Wiedziała, że nie da się już bardziej tego odwlekać.
Więc kiedy podążył w jej stronę, nie ruszyła się z miejsca. Kiedy odwrócił ją ku sobie, nie zaprotestowała. A kiedy na jego twarzy odmalowało się oszołomienie, uśmiechnęła się z lekką kpiną.
-Co to jest?
To pytanie wyzwoliło w niej złość, wywróciła oczami i westchnęła głośno, po czym z najwyższą pogardą odparła:
-A na co Ci to wygląda?
Pokręcił tylko głową i wreszcie zapanował nad chwilowym szokiem, a wtedy wbił w nią chłodne spojrzenie i powiedział:
-Powiedz mi prawdę.
Czy miała jakiś wybór? Może tak, ale nie chciało jej się wykręcać i go zbywać. Potrzebowała go, potrzebowała jego pomocy. Bardziej niż sądziła wcześniej i w końcu zdobyła się na to, by powiedzieć to na głos.
-Potrzebuję Cię.
A po tym wyznaniu, wypłynął z niej prawdziwy wodospad słów. Opisała mu wszystko to, co się wczoraj wydarzyło, podkreślając, że napastnik na pewno nie żartował i że jeśli nie przyniesie mu tych pieniędzy, to będzie musiała się liczyć z poważnymi konsekwencjami.
Wysłuchał jej cierpliwie, nie przerywając ani jeden raz. Gdy skończyła, przez chwilę milczał, aż w końcu odezwał się:
-Według mnie mamy tylko jedno wyjście. Trzeba to po prostu zgłosić na policję.
I właśnie tego się obawiała.
Bo to był Wellinger. Który nigdy nawet nie wąchał innego świata niż ten, w którym żył. Który wszystko zawierzyłby w ręce służb, bez wahania i bez zastanowienia. Który nie rozumiał, że czasem takie rzeczy po prostu trzeba było załatwić samemu.
Ona to rozumiała, bo wychowała się z matką-alkoholiczką, a jej ojciec był narkomanem.
I Karl … on też by zrozumiał.
Tylko, że Karl z nią nie rozmawiał.
Zabolało ją serce, więc szybko odsunęła od siebie myśli o bracie i skupiła się na Wellingerze.
-Wykluczone – powiedziała stanowczo. Otworzył usta, ale pokręciła głową i tonem nieznoszącym sprzeciwu, dodała: - Nawet o tym nie myśl, Wellinger. Choćbym miała ukraść te pieniądze, zrobię to. Ale żadnej policji, jasne?
Oczekiwała, że zacznie się z nią kłócić albo przynajmniej będzie chciał ją przekonać, żeby zmieniła zdanie czy zastanowiła się jeszcze.
Właśnie dlatego znów ją zaskoczył.
Podszedł bliżej niej i wyciągnął rękę, po czym przesunął delikatnie palcami po siniaku, zdobiącym jej policzek. Syknęła z bólu, mimo że wcale nie włożył w to siły, a on wtedy szybko zabrał rękę.
-Eh, chodź, trzeba przyłożyć lodu do tego sińca – stwierdził i natychmiast przeszedł do kuchni.
Izzy poszła za nim, choć wiedziała, że to bezcelowe.
-Już sama na to wpadłam, ale nie ma lodu – zaczęła, jednak on jej nie słuchał. Zaczął przeszukiwać zamrażarkę, jakby spodziewał się, że w ciągu tych parunastu minut ich rozmowy jakimś magicznym sposobem pojawiła się tam torebka lodu. Przekopał wszystko i już miał się poddać, gdy natrafił na świetne zastępstwo.
Izzy prawie padła z wrażenia, gdy zobaczyła jak Andreas wyciąga z zamrażarki paczkę frytek.
-Idealne – uznał z szerokim uśmiechem, na co ona prychnęła pogardliwie.
-Zwariowałeś.
Nie przejął się jej ironią, tylko podszedł bliżej i delikatnie przyłożył jej paczkę do oka. W pierwszym odruchu chciała się odsunąć, gdy zimno bijące od opakowania zmroziło jej skórę, szybko jednak przekonała się, że chłopak ma rację.
Sekundę później wyrwała mu paczkę z ręki i mocniej przycisnęła ją do policzka, wzdychając z ulgą.
-I niech mi ktoś powie, że nie jestem genialny – mruknął pod nosem Wellinger, sprawiając, że zaśmiała się głośno.
Humor jej się poprawił, teraz gdy już miała jego oparcie, czuła, że wszystko będzie dobrze.
I nie miała wtedy pojęcia, bo przecież nie mogła mieć, że on wcale nie odpuścił.
Tak naprawdę nie zamierzał jej posłuchać, tylko załatwić to po swojemu. Tak jak zrobiłby to chłopiec z dobrego domu, ufający w takich sprawach wszystkim, tylko nie samemu sobie.
Nie zdający sobie sprawy z tego, że może doprowadzić do tragedii...

Następny tydzień minął jej w nerwowej, gorączkowej atmosferze.
Kręciła się po mieszkaniu, obgryzając paznokcie, niezdolna do myślenia o czymś innym niż zbliżająca się nieubłaganie sobota. Karl jak zwykle ją ignorował, za to Andreas, choć nie poruszał bezpośrednio tego tematu, rzucał jej całe multum znaczących spojrzeń, które jeszcze bardziej ją stresowały. Dni mijały, a ona nie miała żadnego planu.
Nie miała nawet tej potrzebnej sumy pieniędzy.
Nie miała nic.
Zdawała sobie sprawę z tego, że nie poradzi sobie sama, że potrzebuje wsparcia Wellingera. Zdawała sobie też sprawę z tego, że i on o tym wie i tylko czeka aż dziewczyna w końcu zwróci się do niego o pomoc.
I rzeczywiście, zwróciła się, tego samego dnia, w którym minął tydzień, jaki dostała na zjawienie się w tamtym zaułku z pieniędzmi. Zrezygnowana i wykończona nękaniem samej siebie obrazami nadchodzącej przyszłości zaczekała aż Andreas wróci z popołudniowego spaceru z Julie i od razu rozpoczęła rozmowę.
-Musisz mi pomóc.
Położył małą do łóżeczka, nakrył kocykiem i poprawił jej poduszkę, po czym odczekał chwilę, by upewnić się, że śpi. I dopiero wtedy spojrzał na Izzy, z lekkim zaskoczeniem, ale też … satysfakcją?
Nie zastanawiała się nad tym, przeszła od razu do sedna.
-Nie dam sobie rady sama. Za parę godzin powinnam pojawić się w umówionym miejscu z tysiącem euro w kieszeni. Tysiącem, którego nie mam, rozumiesz?
Pokiwał głową.
-Rozumiem – odpowiedział spokojnie, prawie bez żadnych uczuć. Czekała aż coś jeszcze doda, ale on milczał, więc podjęła na nowo rozpoczęty wątek.
-Gdybym miała więcej czasu, może nazbierałabym tyle, ale nie mam tego czasu. Nie dam rady.
Znów tylko pokiwał głową, a ona poczuła jak zaczyna wzbierać w niej złość. I co, tylko tyle? Nie zamierzał nawet nic powiedzieć, a jedynie tak stać i machać łbem?
Zacisnęła wargi, a on musiał zauważyć, że wytrącił ją z równowagi, bo westchnął cicho, po czym przeszedł się po pokoju i sięgnął po leżący na łóżku portfel. Izzy patrzyła jak otwiera go, a potem wydobywa z niego plik banknotów. Gdy wyciągnął je w jej stronę, przez długą chwilę tylko stała oszołomiona. W końcu przyjęła od niego pieniądze i przeliczyła je szybko.
Okrągły tysiąc.
Podniosła na Andreasa oniemiałe spojrzenie, a on uśmiechnął się z lekką kpiną.
-To chyba rozwiązuje wszystkie Twoje problemy, co? - mruknął, a w jego głosie zabrzmiała ironia. Izzy pokręciła tylko głową i nic nie powiedziała.
Pewnie wypłacił je z konta. Swojego konta. Swoje pieniądze, których wcale nie musiał jej dawać. Pewnie zrobił to dzisiaj albo na przestrzeni ostatniego tygodnia. Nieważne kiedy.
Liczył się sam gest, fakt, że gdy ona tylko się zamartwiała, on podjął konkretne działania. I to takie, które sprawiły, że w końcu, po raz pierwszy od bardzo dawna Izzy poczuła rozluźnienie.
Zrobiło jej się lżej na sercu. Odetchnęła i powoli uśmiechnęła się, co jeszcze parę minut temu graniczyłoby z cudem.
A potem podeszła bliżej niego i przylgnęła mocno do jego piersi, chcąc mu w ten sposób okazać swoją wdzięczność za to, co zrobił.
-Dziękuję – szepnęła, gdy objął ją ramionami, trochę zaskoczony.
-Przecież bym Cię nie zostawił – mruknął w jej włosy, a ona uśmiechnęła się jeszcze szerzej. Chwilę milczeli, przytuleni do siebie, aż w końcu Andreas znów się odezwał, wypowiadając słowa, które zburzyły wszystko: - I potem też Cię nie zostawię. Pójdziemy tam razem.
Odsunęła się od niego gwałtownie i równie gwałtownie pokręciła głową.
-Nie – oznajmiła stanowczo, na co on westchnął i wywrócił oczami. Zaczął już otwierać usta, ale Izzy wyciągnęła w jego stronę palec wskazujący, który dał mu do zrozumienia, że ma milczeć i powtórzyła: - Nie. Pójdę tam sama, nie będziesz się w to już więcej mieszał.
-Dobrze – odpowiedział spokojnie, jednak gdy przyjrzała mu się uważniej, dostrzegła, że zadrżały mu kąciki warg. Nie traktował jej poważnie. Nie chciał się kłócić, ale koniec końców i tak zamierzał postawić na swoim – Będzie jak chcesz – dodał jeszcze takim tonem, który ostatecznie przekonał ją, że chłopak nie mówi serio.
-Andreas – zaczęła, gotowa sprzeczać się z nim przez następne parę godzin, ale on zbliżył się znów do niej, kręcąc głową.
-Daj spokój, Iz.
Oparł dłonie na jej talii, przyciągając ją do siebie, a ona zadrżała niekontrolowanie, gdy złożył delikatny pocałunek na jej odsłoniętej szyi. Westchnęła i mruknęła coś pod nosem.
-Przestań o tym myśleć, chociaż przez chwilę.
Całował teraz jej szyję, jednocześnie przesuwając dłońmi po jej nagim brzuchu, pod koszulką. Przesunął ją nieco do tyłu, a ona nie zrozumiała o co mu chodzi, aż do chwili, w której uderzyła nogami o coś twardego i straciwszy równowagę upadła prosto na łóżko.
-Ale – spróbowała jeszcze, jednak on wtedy usiadł obok niej i pocałował ją w usta, uniemożliwiając jej mówienie.
Jeszcze przez chwilę próbowała walczyć, powtórzyć mu twardo, że nigdzie z nią nie pójdzie, że jest dużą dziewczynką i da sobie radę sama.
Zrozumiała jednak, że nie ma to sensu.
I w końcu odpuściła.
Przestała protestować, przestała się opierać.
Zamiast tego poddała mu się całkowicie, nie zdając sobie wtedy sprawy z tego, że to był ich ostatni raz.



Słońce zachodziło powoli, barwiąc niebo na krwistoczerwony kolor i wypełniając cały pokój rdzawą poświatą. Izzy leżała na boku, wsparta na łokciu, obserwując to piękne zjawisko, pełna dziwnego spokoju, którego w ogóle nie powinna była teraz odczuwać. Dzień chylił się ku końcowi, robiło się coraz później. Zerknęła na zegarek; dochodziła ósma.
Najwyższy czas.
Zerknęła sobie przez ramię, a gdy jej spojrzenie spoczęło na śpiącym Wellingerze, uśmiechnęła się mimowolnie i przez chwilę trwała w tej pozycji, nie potrafiąc oderwać od niego wzroku. Miała ochotę wyciągnąć rękę i dotknąć jego włosów, przeczesać je palcami, pogłaskać go po policzku i obrysować kontur ust. Chciała, żeby się obudził, przyłapał ją na gorącym uczynku i obrzucił tym swoim pogardliwym spojrzeniem. A potem zaczęliby się przekomarzać tak jak zawsze i zrobiłoby jej się lekko na sercu.
Niestety, to były tylko utopijne marzenia.
Nie mogła go budzić. Właśnie teraz, kiedy spał, pojawiła się szansa, by wymknąć się niepostrzeżenie z mieszkania, bez strachu, że on pójdzie za nią.
Odrzuciła kołdrę na bok i sięgnęła po swoje ubrania. Ubierała się szybko, ale jak najciszej mogła, regularnie rzucając krótkie spojrzenia na Andreasa, by upewnić się, że nadal śpi. Wciągnęła bluzę przez głowę, upewniła się, że ma w kieszeni dżinsów odpowiednią sumę pieniędzy i na palcach przeszła obok łóżka.
Nacisnęła na klamkę, a jej serce na moment stanęło, gdy drzwi otworzyły się z lekkim skrzypnięciem. Kolejne wystraszone spojrzenie, po którym wyślizgnęła się na korytarz. Włożyła szybko buty, a kurtkę złapała do ręki i nie zakładając jej na siebie, wyszła na klatkę.
Dopiero, gdy znalazła się za drzwiami wyjściowymi pozwoliła sobie na głęboki, uspokajający oddech.
Dasz sobie radę, Izzy – pomyślała, próbując dodać sobie otuchy.
A gdy zbiegała po schodach, w jej głowie zaświtała jeszcze jedna myśl.
Przepraszam, Andreas.



Obudził się tak jak człowiek budzi się w leniwy, sobotni poranek.
Tyle, że teraz to nie był poranek. To był wieczór, późny wieczór, o czym świadczyło ciemniejące za oknem niebo i jego lekka dezorientacja, która nie pojawiała się nigdy po całkowicie przespanej nocy.
Mruknął coś pod nosem, po czym wyciągnął rękę i sięgnął nią do szafki nocnej. Szukając na oślep telefonu, zrzucił na ziemię jakąś książkę, ale w końcu znalazł, a wtedy zerknął na białe cyferki wyświetlone na ekranie.
Sekundę później poderwał się gwałtownie do pozycji siedzącej.
21:13?!
Ubierał się pośpiesznie, klnąc pod nosem, a w jego głowie szalała burza myśli. Z jednej strony wymyślał najgorsze obelgi pod adresem Izzy, z drugiej wariował z niepokoju o nią, a jeszcze z trzeciej gorączkowo próbował obliczyć jaką mogła mieć nad nim przewagę czasową i czy miał jeszcze jakąś szansę, by znaleźć się przy niej nim dojdzie do jej spotkania z tamtymi dilerami.
W końcu przestał myśleć. Zabrał telefon i rzucił się do drzwi, ale nim zdążył nacisnąć na klamkę, czyiś głos zatrzymał go w miejscu:
-Gdzie Ty idziesz o tej porze?
Odwrócił się i zobaczył Karla, stojącego przed nim z podejrzliwą miną. Nie było czasu na wyjaśnienia, liczyła się każda sekunda. Dlatego Andreas tylko pokręcił głową i nie odpowiadając na pytanie, wybiegł z mieszkania. Gdy zbiegał po schodach, słyszał za sobą nawoływania zdezorientowanego Karla, ale zignorował je.
Potrafił myśleć tylko o Izzy i o tym jak cholernie się o nią bał.
Pierwszy raz w życiu nie przejmował się samym sobą, wbrew swojej typowo egoistycznej naturze.
Pierwszy.
I ostatni.



Gdy dotarła na miejsce, było wpół do dziewiątej i zaczynało się robić naprawdę nieprzyzwoicie zimno. Izzy oparła się o kamienną ścianę, prowadzącą do zaułka, w którym ostatnio rozmawiała ze znajomymi Millie i odetchnęła głęboko, wypuszczając z ust obłoczek pary. Wcisnęła mocno dłonie w kieszenie kurtki i skuliła się w sobie, próbując zachować jak najwięcej ciepła. Zdawała sobie sprawę, że przyszła za szybko, że o tej porze po mieście kręci się zbyt wielu ludzi. Niby miała po prostu przekazać tym facetom kasę i odejść, a jednak była pewna, że oni będą chcieli zachować najwyższe środki ostrożności.
I najwyraźniej się nie pomyliła, bo póki co nie było po nich nawet śladu.
Czekanie dłużyło jej się niemiłosiernie. Dla zabicia czasu zaczęła krążyć wzdłuż ściany, jednocześnie walcząc z nerwami i cały czas zaciskając palce prawej ręki na spoczywającym w kieszeni spodni pliku pieniędzy.
Bała się.
I to jak cholernie.
Żałowała, że Wellingera nie ma teraz przy niej.
I to jak cholernie.
Z drugiej strony przecież doskonale wiedziała, że dla niego to dobrze. Nic mu przynajmniej nie groziło. Jej niby też nie – ostatecznie przyszła tu i przyniosła kasę, nie było więc powodu, by robić jej krzywdę.
Przezorność jednak wygrała i Izzy czuła się spokojniejsza, wiedząc, że Andreas śpi sobie teraz spokojnie w łóżku.
Jak bardzo się myliła.
Zapadł już zmierzch; spojrzała po raz chyba setny na zegarek i ujrzała, że jest pięć po dziewiątej.
No gdzie oni byli, do cholery?!
Zniecierpliwienie sprawiło, że ogarnęła ją złość, złość silniejsza od strachu, która momentalnie go wyparła. Prychnęła i właśnie pomyślała sobie, że jeśli nikt się nie pojawi w ciągu następnego kwadransa, to ona wraca do mieszkania, gdy ktoś położył jej dłoń na ramieniu.
Podskoczyła jak oparzona i odwróciła się gwałtownie, a wtedy stanęła twarzą w twarz ze swoim napastnikiem sprzed tygodnia.
-Cieszę się, że Cię widzę, Iz – powiedział, uśmiechając się do niej. Uniosła głowę i za jego plecami ujrzała resztę kumpli Millie. Trzech, tych samych co ostatnio. Przełknęła ślinę i rozejrzała się na boki.
-Nie mogę powiedzieć tego samego – odszczeknęła się, ale on tylko się zaśmiał i pokręcił głową.
-Taka podobna do ojca...
-Do rzeczy – warknęła, odsuwając się od niego i przybierając twardy wyraz twarzy – Przyniosłam kasę. Załatwmy to szybko.
-Słoneczko, mi się nigdzie nie śpieszy, naprawdę …
-Skończ pieprzyć! Nie mam ochoty oglądać Twojej paskudnej mordy ani sekundy dłużej niż to konieczne.
Jego oczy rozbłysły na moment i serce Izzy ścisnęło się ze strachu, gdy uświadomiła sobie, że chyba przegięła. Skuliła się w sobie, oczekując ciosu, który byłby karą za zuchwalstwo, ale żaden cios na nią nie spadł.
Otrzymała tylko kolejny, szeroki uśmiech, który kompletnie ją rozjuszył. Sięgnęła do kieszeni i wydobyła z niej pieniądze, po czym wyciągnęła ku niemu rękę z zaciśniętą w dłoń pięścią.
-Bierz.
Przez długi czas mierzyli się spojrzeniami; Izzy zadbała o to, by nie mrugnąć, choć powoli do oczu zaczynały jej napływać łzy. I gdy w końcu mężczyzna podjął decyzję i wyciągnął rękę w stronę jej ręki, stało się coś, co zaszokowało wszystkich.
-Nie robiłbym tego na Twoim miejscu – rzucił czyjś beztroski i spokojny głos, tak znajomy, że pod Izzy ugięły się nogi.
A gdy spojrzała w kierunku, z którego ten głos dobiegł i na własne oczy ujrzała dowód na to, że słuch jej nie zwiódł, miała ochotę zwymiotować.
Stał tam. Nieco z boku, oddalony o parę metrów, jednak poza zasięgiem wzroku przechodniów.
Wellinger we własnej osobie.
Patrzyła na niego w milczeniu, chociaż w środku krzyczała i błagała go, by stąd odszedł. Jak najszybciej albo przynajmniej nie zrobił niczego głupiego.
Ale przecież to był Wellinger. On zawsze robił same głupie rzeczy.
Często się z tego śmiała. Jednak teraz ani trochę nie było jej do śmiechu.
-Idź stąd – syknęła, wbijając w niego twarde spojrzenie. Ale on nie zwrócił na nią żadnej uwagi, patrzył cały czas na mężczyznę, stojącego naprzeciwko niej z wyciągniętą ręką, gotowego na przyjęcie pieniędzy.
-Sprowadziłaś sobie koleżkę, tak? - mruknął jej napastnik, zaglądając Izzy prosto w oczy. Pokręciła gwałtownie głową.
-Nie, przysięgam.
-Kłamiesz.
Szarpnął ją za rękę, przymknęła oczy, przekonana, że tym razem na pewno ją uderzy. Ale on tylko rozprostował jej palce, wyjął jej zwitek banknotów i wsunął do kieszeni.
-Jesteśmy kwita – mruknęła cicho. A teraz już sobie stąd idźcie i zostawcie nas w spokoju, dodała sobie w myślach. Nie mogła nie odczuć ulgi, zwłaszcza po tych długich chwilach, gdy paraliżował ją strach. I prawie się uśmiechnęła, kiedy jej napastnik odwrócił się do swoich kumpli i mruknął:
-Zwijamy się zanim jakieś psy nas wywęszą.
-Trochę za późno – stwierdził Andreas ze swoim zwyczajowym kpiącym uśmieszkiem, a jego słowa pokryły się z sygnałem policyjnej syreny, który zabrzmiał gdzieś w oddali.
Sekundę później Izzy wszystko zrozumiała.
Zrobił to. Naprawdę wezwał policję.
Co za idiota...
Ściągnęła na siebie jego spojrzenie i w ten niewerbalny sposób przekazała mu wszystko, co o nim teraz myślała.
Nieodpowiedzialny dupku, jak mogłeś to wszystko tak spieprzyć, skoro świetnie sobie radziłam?
Musiał odczytać poprawnie to spojrzenie, bo pokręcił tylko głową, nie porzucając pełnego satysfakcji uśmiechu.
Chciała mu go usunąć z twarzy, przywalić, warknąć, że nie miał prawa się wpierniczać.
Nie zdążyła tego jednak zrobić. Uśmiech Andreasa znikł, ale nie za sprawą Izzy.
Uśmiech znikł, gdy jeden z mężczyzn wydobył pistolet i wycelował go prosto w jego pierś.
A potem pociągnął za spust.
Czas zwolnił.
Otworzyła usta, ale z jej gardła nie wydobył się żaden dźwięk. Próbowała się poruszyć, jednak jej ciało zaprotestowało, jakby stopy wrosły jej w podłogę. Mogła tylko stać, otępiała z szoku i strachu, stać i patrzeć jak kula dociera do celu, jak Wellinger chwieje się, a jego kurtka natychmiast barwi się na krwistoczerwony kolor.
Mogła tylko stać, podczas gdy on upadł na kolana, jedną ręką opierając się o ziemię, a drugą przyciskając do piersi.
Widziała jak po chwili odrywa tę dłoń od rany i widziała, że jego skóra poczerwieniała.
Strach sprawił, że przez jej brzuch przetoczyła się gwałtowna fala mdłości.
Nawet teraz nie mogła się poruszyć, nawet teraz nie była w stanie podejść do niego i pomóc mu.
Może po prostu za dobrze wiedziała, że jemu się już nie da pomóc.

Witam, po baaaardzo długiej przerwie. Rozwodzić się tu nie będę nad przyczynami, bo nikogo to nie obchodzi. Po prostu dziękuję tym, którzy pytali kiedy wrócę, pisali, że tęsknią itd. itp. To cholernie miłe i nawet nie wiecie ile dla mnie znaczy. Mam nadzieję, że będziecie zadowolone z tego rozdziału i paru następnych. W końcu to wszystko dla Was.
No i Wesołych Świąt Wam życzę :)