Koniec.

No to tak.

Tytuł mówi chyba sam za siebie, aczkolwiek uspokoję Was (albo i nie), że nie jest to jakiś ostateczny i nieodwołalny koniec. Ani mnie, ani moich blogów, ani tym bardziej moich opowiadań.

Po prostu wprowadzam w życie coś o czym już jakiś czas myślałam i dzisiaj podjęłam ostateczną decyzję.

Bo wiecie, jest teraz ciężko. Druga połowa lutego, coraz bliżej maja, coraz bliżej matury.

Byłoby prościej, gdybym mogła pójść sobie na te egzaminy i po prostu je napisać bez większego strachu.

Ale strach jest ogromny, bo i plany mam ogromne ... może nawet zbyt, może się przeceniam, nie wiem, ale chcę zaryzykować.

I żeby to zrobić nie powinnam rozwarstwiać się na tyle rzeczy, tylko skupić na jednej jedynej. Może nawet powinnam była wcześniej podjąć taką decyzję, ale nie mogłam. Bo i teraz jest mi cholernie ciężko na sercu i ... po prostu źle. Bo kocham pisać i zawsze będę. A w tym blogowym świecie jest coś uzależniającego, wiecie? Że chce się tu zostać. Zwłaszcza, że poznałam tutaj tak wiele wspaniałych ludzi, bez wielu z Was nie wyobrażam sobie teraz życia i nie chcę sobie wyobrażać.

Także, maj.

A potem zobaczymy co będzie. Chciałabym wrócić i mam nadzieję, że się uda, bo nie lubię zostawiać niedokończonych spraw, a poza tym ... brakuje już tak niewiele. Tutaj, gorzej z drugim opowiadaniem o Krzysiu i Klimku, ale jego też nie chciałabym tak na zawsze porzucić. Przywiązałam się do obu i obym jeszcze miała okazję znów je pisać.

No i Wasze perełki, te, dzięki którym chce mi się żyć. Ciężko będzie z komentowaniem, jednak postaram się czytać. Skupianie się na maturze to jedno, ale nie chcę całkowicie rezygnować z przyjemności.

Więc ... chyba pozostaje mi się tylko pożegnać i do zobaczenia (mam nadzieję) w czerwcu.

Kocham Was wszystkie.