Dziewiętnaście: Wyrzuty sumienia.

Szok.

Wstrząs.

Niedowierzanie.

Izzy mrugała zawzięcie, a nawet uszczypnęła się raz w ramię, by przekonać się, że to tylko zły sen, a nie rzeczywistość.

Ale to nic nie dało. Gdy otworzyła oczy, wciąż była w tej łazience, Millie w dalszym ciągu leżała nieruchomo w wannie, a po jej ręce spływała krew.

Izzy ostatni raz szarpnęła jej ramieniem. Głowa Millie oderwała się od ściany i zatoczyła półkrąg. Sekundę później dziewczyna rozchyliła powieki i wymruczała coś pod nosem.

Serce Iz zabiło mocniej w piersi. Poderwała się na równe nogi, wypadła z łazienki i zerwała z garderoby swoją kurtkę. Gorączkowo przeczesywała jej kieszenie, próbując znaleźć swoją komórkę.

Jezu, gdzie ona jest, no gdzie?!

Sapnęła z frustracji, a gdy w końcu znalazła telefon, natychmiast zadzwoniła na pogotowie. Szybko i chaotycznie wyjaśniła co się stało i podała adres, błagając ich, by się pośpieszyli. Zaraz potem odrzuciła komórkę byle gdzie na podłogę i wróciła do łazienki.

Głowa Millie była odchylona do tyłu, a ona sama miała zamknięte oczy. Izzy kucnęła przy niej i klepnęła ją w policzek, nie dbając o delikatność.

-Ty cholerna, popierdolona idiotko – wysyczała przez zaciśnięte zęby, po czym złapała ją pod pachy i zmusiła do podniesienia się do pozycji siedzącej. Robiła to wszystko szorstko i gwałtownie, a Millie znów otworzyła oczy i skupiła na niej wzrok.

-Izzy … miałam nadzieję, że wrócisz … nim …

-Umrzesz? - dokończyła Izzy z wściekłością. Zawahała się na chwilę, po czym wpakowała się do wanny i usiadła przy Millie, przyciągając ją mocno do siebie – Nie ma mowy, nawet nie licz na to, że Ci pozwolę.

Na bladej twarzy Millie pojawił się lekki uśmiech. Jednocześnie zamknęła oczy, jakby nie mogła dłużej pokonać ciężaru powiek, więc Iz poklepała ją ponownie po policzku, by ją nieco ocucić.

-Już za późno, wiesz? - odezwała się czerwonowłosa, nie porzucając tego dziwnego uśmiechu – Nie jestem żółtodziobem, jeśli chodzi o dragi, to była heroina, Iz. Zabójcza dawka.

Tym razem jej serce już nie waliło, tak jakby chciało wyrwać jej się z piersi. Tym razem podeszło aż do gardła, uniemożliwiając jej mówienie.

Tak, Millie miała rację. Znała się na narkotykach.

Musiała świetnie wiedzieć o czym mówi.

Przełknęła głośno ślinę, próbując zdusić w sobie narastający strach.

Nie udało się.

-Nic Ci nie będzie – wyszeptała, mocniej przyciągając Millie do siebie i przesuwając energicznie dłońmi po jej ramionach. Pociągnęła nosem, po czym zanurzyła twarz w splątanych włosach dziewczyny i dodała: - Wszystko będzie okej, wszystko będzie dobrze, będziesz dalej żyła.

Nie wiedziała co ją skłoniło, by powiedzieć to wszystko, sama przecież w to nie wierzyła.

Chyba po prostu chciała w jakiś sposób opanować ogarniającą ją coraz silniej rozpacz, która napływała bez przerwy obezwładniającą falą.

Millie prychnęła cicho, przytulając gorący policzek do szyi Izzy.

-Żałuję, że tak się stało – mruknęła, wzdychając cicho – Zbudowałam sobie górę problemów. Nic już nie mogłam zrobić, to było jedyne wyjście.

Zamilkła, przełykając z wysiłkiem ślinę. Milczała tak długo, że Izzy spojrzała na nią, a gdy ujrzała, że znów ma zamknięte oczy, wstrząsnęła lekko jej ramieniem.

To sprawiło, że Millie zaczęła mówić dalej:

-Izzy, ja wiem, że Cię zraniłam. I Karla też. Was wszystkich. Ale … naprawdę żałuję, wiesz? Już zrozumiałam swój błąd, już wiem, że nie powinnam była … Tak strasznie wszystko spieprzyłam.

-O czym Ty mówisz?

-Przyszłam do Was wtedy nie tylko dlatego, że podejrzewałam Andreasa o bycie ojcem mojego dziecka. Przyszłam też, bo wiedziałam, że ma kasę. I … pamiętałam, że mieszka z Karlem, a Karl od pierwszego spojrzenia wydaje się być dobrym człowiekiem. Miałam nadzieję, że jak nie Wellinger, to on na pewno mi pomoże. Także finansowo.

-I co? - ponagliła ją Izzy. Teraz, gdy Millie zaczęła mówić, nie chciała jej pozwalać, by robiła zbyt długie przerwy. Bała się, że nie usłyszy całej historii do końca. W tej chwili priorytetem stało się zrozumienie tego wszystkiego.

-No i miałam rację, bo tak też się stało. Iz, zadawałam się z niewłaściwymi ludźmi. Wplątałam się w głupie układy. Mam potężne długi. I … i oczywiście, Ty miałaś wtedy rację. Jestem też narkomanką, jestem uzależniona i nie umiem sobie z tym radzić.

Pociągnęła znowu nosem, a Izzy z lekkim przerażeniem uświadomiła sobie, że po jej policzkach zaczynają spływać gorące łzy.

-Izzy, przepraszam Cię. Zachowywałam się jak głupia suka, ale byłam taka zdesperowana... Oni mi grozili, grozili, że pobiją mnie tak, żeby zaszkodzić dziecku. Możesz powiedzieć, że sama mu szkodziłam i dobrze o tym wiem, ale … oni byli w stanie załatwić wszystko tak, żebym na miejscu poroniła. Tak bardzo się bałam, wiesz? I tak, zdaję sobie sprawę, że to mnie w żaden sposób nie usprawiedliwia. Nie miałam prawa stawać między Tobą i Karlem, skłócać Was i ranić Ciebie. Żałuję tego. Tak cholernie żałuję.

Łzy spływały po policzkach Millie, zatrzymywały się na ułamek sekundy na jej roztrzęsionym podbródku i skapywały do wanny. Pociągnęła znowu nosem, przetarła oczy wierzchem dłoni i nim Izzy zdążyła coś powiedzieć, kontynuowała:

-Iz, ja naprawdę bardzo Cię polubiłam. Możesz myśleć, że oszalałam, że mówię tak tylko dlatego, bo chcę się odkupić, zanim … zanim będzie po wszystkim, ale to prawda. Jesteś wspaniałym człowiekiem. Jesteś silna i dobra. On to wreszcie doceni.

Izzy pomyślała o Karlu. Karlu, który tak naprawdę zawsze w nią wierzył, nawet gdy ona nie wierzyła w siebie.

Karlu, który może też uważał, że jest silna i dobra.

Chciała w to wierzyć, bo zdanie Karla było dla niej ważniejsze niż jej własne.

-Zresztą sama widzisz, że jest teraz inny, prawda? Może faktycznie wystarczy tylko znaleźć właściwą osobę, by się zmienić na lepsze.

Izzy zamrugała.

Ona mówiła o Karlu?

-Nie rozumiem – mruknęła, a Millie cicho się zaśmiała.

-Daj spokój. Wygląda na to, że nawet taki dupek jak Wellinger może mieć w sobie odrobinę dobra. Więc chyba dla każdego jest nadzieja.

Szok jaki wywołały w Iz te słowa był tak wielki, że zapomniała o powadze sytuacji i o tym, że siedząca przy niej dziewczyna umiera.

Jej chodziło o Andreasa, cały czas.

Pokręciła głową, zduszając w ustach przekleństwo. Nie chciała drążyć tego tematu. Nie miała na to czasu.

-Chcesz mi coś jeszcze powiedzieć? - spytała cicho. Chyba przestała się już łudzić, że Millie jeszcze da się uratować.

Obie wiedziały, że jest na to zdecydowanie za późno.

-Tak – jej głos był już cichy jak oddech. Izzy nachyliła się tak, by wargi dziewczyny znalazły się tuż przy jej uchu i wytężyła słuch, by nie uronić ani słowa – Przeproś ode mnie Karla. Powiedz, że … tak po prostu musiało być. Powiedz mu, że jest wspaniałym facetem, który zasługuje na wszystko co najlepsze. Na szczęście, na długą karierę, na miłość. Na prawdziwą miłość, jakiej ja nigdy nie mogłabym mu dać. Pokochałam go, naprawdę go kocham … ale nie jestem dla niego dość dobra, wiesz? Gdzieś tam musi czekać na niego normalna dziewczyna, która nigdy go nie zrani i z którą spędzi całe życie. Wiem o tym.

Znowu pociągnęła nosem, jej oddech osłabł jeszcze bardziej. Izzy wcisnęła twarz w jej szyję i wyczuła wyraźnie, że nawet jej puls nie jest już tak wyczuwalny jak przedtem.

Strach złapał ją za serce.

Strach?

Nie, to już nie był strach, to była panika.

-Nie mów tak – odpowiedziała, podczas gdy jej mózg pracował na przyśpieszonych obrotach. Musiało minąć już przynajmniej 10 minut, szpital znajdował się bardzo blisko ich bloku, więc gdzie, do cholery, była ta karetka?! - Słyszysz? Wszystko będzie dobrze, dostaniesz drugą szansę, Karl Ci wybaczy i zaczniecie jeszcze raz, obiecuję Ci to.

Ale Millie kręciła już głową, a na jej wargi ponownie wypłynął lekki uśmiech. Uśmiech pełen smutku.

-Przykro mi, Izzy. Już na to za późno.

Wstrząsnął nią dreszcz, tak silny, że Izzy wypuściła ją z ramion i odsunęła się wystraszona. Millie złapała ją mocno za koszulkę, a na jej twarzy po raz pierwszy odmalował się strach.

-Proszę Cię … zaopiekuj się Julie, dobrze? Zrób wszystko, żeby miała cudowne życie. Żeby … żeby nigdy nie musiała przechodzić przez to co ja, a przede wszystkim, żeby nie musiała płacić za moje błędy. Słyszysz? Iz, musisz mi to obiecać.

Trzymała ją za koszulkę naprawdę mocno, ale ten ucisk słabł i Izzy to czuła. Patrzyły sobie w oczy, prawie nie mrugając. Millie była teraz bardziej przytomna niż wcześniej.

-Obiecuję – wyszeptała w końcu Izzy.

Millie odetchnęła z wyraźną ulgą i powoli rozprostowała palce. Oparta znów o brzeg wanny, przymknęła powieki, gotując się na spotkanie z przeznaczeniem.

-Przepraszam.

Jej wargi ledwo się poruszyły, gdy wypowiedziała te słowa. Westchnęła jeszcze jeden raz.

Sekundę później rozległ się dzwonek do drzwi, przypominając Izzy o wezwanej karetce.

Nie wstała, nie poszła otworzyć.

Doskonale wiedziała, że nie ma to najmniejszego sensu.

Było już za późno.

Millie odeszła na zawsze.

Ratownicy medyczni chcieli zabrać ją do szpitala, by porozmawiała z psychologiem, ale Izzy uparła się, że zostanie w domu. Namawiali ją długo, jednocześnie układając na noszach martwe ciało Millie, a gdy już przekonali się, że nie ma to sensu, ostrzegli ją tylko, że i tak będzie musiała zgłosić się na policję.

Wiedziała. Była przecież jedynym świadkiem.

Przez głowę przemknęło jej, że będzie jeszcze musiała udowodnić, iż nie miała udziału w śmierci Millie, szybko jednak odrzuciła od siebie te myśli.

Później będzie się o to martwić.

Póki co musiała wrócić do mieszkania i zająć się Julie.

Spędziła całą noc przy jej łóżeczku, wpatrując się martwym wzrokiem w przestrzeń i przetrawiając to wszystko. O świcie zdobyła się na to, by podnieść z podłogi w przedpokoju swój telefon i napisać krótką wiadomość do Andreasa.

Millie nie żyje. Nic nie mów Karlowi. Julie ma się dobrze, zajmuję się nią. Błagam, wracajcie szybko.

Nie czekając na jakąś jego odpowiedź, wyłączyła telefon i wróciła do małej. Julie przespała spokojnie całą noc, ale Izzy nie była w stanie pójść w jej ślady. Czuła zmęczenie, jednak zmęczenie z rodzaju tych, które nie pozwalają człowiekowi zamknąć oczu i przenieść się w krainę snów. Właśnie dlatego przesiedziała te kilka godzin i ocknęła się dopiero, gdy słońce wlało się do pokoju, oświetlając całe jego wnętrze.

Dzień zaczął się nieoczekiwanie i równie nieoczekiwanie zaczął dobiegać końca. Izzy powinna była pójść na uczelnię, nie mogła jednak tego zrobić, bo musiała zostać z małą. Starała się zajmować nią jak najlepiej i robiła wszystko, by Julie nie usnęła. Bała się, że gdy już straci wszelkie nieśpiące towarzystwo, to zaatakuje ją fala myśli.

Nie mogła myśleć o Millie.

Nie mogła, bo to uaktywniłoby w niej całą gamę uczuć, na których przeżywanie nie była gotowa. Starała się jak mogła odsunąć od siebie wspomnienia wczorajszego wieczora, tamtego momentu, gdy znalazła Millie po przedawkowaniu narkotyków, tamtego momentu, gdy Millie umierała w jej ramionach.

Wstrząsnęła się gwałtownie i przetarła twarz dłońmi.

Był wieczór, po dniu pełnym wrażeń Julie usnęła, a Iz miała wrażenie, że zaraz wyjdzie z siebie i stanie obok.

Jeszcze nigdy nie czuła się tak źle we własnej skórze.

Jeszcze nigdy samotność i brak towarzystwa tak bardzo nie dawały jej się we znaki.

I jeszcze nigdy nie odczuła takiej ulgi i takiego szczęścia, gdy usłyszała dźwięk otwierających się drzwi.

Nie mogąc się powstrzymać, zmierzyła od razu do przedpokoju, by spotkać się z nimi jak najszybciej. Pierwszą osobą, która weszła do mieszkania był Andreas.

Gdy tylko ją zobaczył, dostrzegła niepokój i lekkie oszołomienie na jego twarzy. Znaczyło to chyba, że odczytał wiadomość.

A Karl znajdujący się za jego plecami był spokojny i opanowany jak zawsze, co z kolei musiało świadczyć o tym, że Wellinger faktycznie o niczym mu nie powiedział.

W takim razie ona musiała to zrobić. Teraz.

-Karl – zaczęła lekko drżącym głosem, podczas gdy on zdejmował buty i próbował gdzieś powiesić wieszak ze swoim kombinezonem osłoniętym pokrowcem.

-Możesz potrzymać? - spytał Wellingera i nie czekając na odpowiedź, wcisnął mu do rąk wieszak. Zaraz potem zabrał się do zdejmowania zimowych ubrań. Na nią nie zwracał uwagi, jakby nie usłyszał, że się odezwała.

W sumie było to całkiem prawdopodobne.

-Karl, musisz o czymś wiedzieć – powiedziała dużo głośniej, na co on spojrzał na nią z lekkim roztargnieniem.

-Iz, możemy pogadać później? Nawet nie zdążyłem wejść, chciałbym się umyć, coś zjeść, zobaczyć się z Julie...

-Julie śpi. A umyć i tak się nie możesz, policja zabezpieczyła wannę jako miejsce zbrodni.

Nie mogła uwierzyć, że naprawdę to powiedziała. Przecież miała zrobić to delikatnie, a nie wyjeżdżać z grubej rury, prawda?

Cóż, najwyraźniej to było silniejsze od niej. Przełknęła ślinę i czekała na rozwój wydarzeń.

Karl wyprostował się i wbił w nią pełne niezrozumienia spojrzenie. Andreas tylko stał bez słowa, patrząc na nią i nie wtrącając się w żaden sposób.

-O czym ty mówisz? - spytał Karl, po chwili milczenia. Serce jej mocniej zabiło ze strachu.

Zebrała się w sobie i po prostu powiedziała okrutną prawdę, bez owijania w bawełnę. Nigdy przecież nie była dobra w kłamaniu.

-Millie nie żyje, Karl.

Po tych słowach zapadła długa, ciężka cisza. Karl wytrzeszczył oczy na siostrę i trwał tak przez chwilę, bez słowa.

A potem się zaśmiał. Krótko i bez krzty radości. Było to raczej prychnięcie niż śmiech, a gdy kręcił głową, Iz zrozumiała, że brat po prostu jej nie uwierzył.

-Bardzo zabawne – stwierdził tonem, który świadczył o tym, że nie uważał tego za ani trochę zabawne – Gdzie ona jest?

-Pewnie gdzieś w prosektorium – wtrącił się Wellinger z tą swoją zwyczajową nutą kpiny w głosie. Izzy posłała mu pełne wyrzutu spojrzenie.

Nienawidzili Millie, oboje, ale jak on mógł tak po prostu żartować z jej śmierci?

Izzy poczuła, że ten żart ubódł ją prosto w serce. Zwłaszcza, że siedziała przy Millie i patrzyła na jej powolną śmierć.

Zwłaszcza, że usłyszała historię jej życia, która poruszyła ją głęboko w środku i nie pozwoliła tak całkowicie bezwzględnie oceniać postępowania czerwonowłosej.

-Karl, wróciłam wczoraj do domu i znalazłam ją w łazience … Wstrzyknęła sobie heroinę, było już za późno. Ja … zadzwoniłam od razu po karetkę, siedziałam przy niej, ale nic się już nie dało zrobić. Przeprosiła mnie. Powiedziała, że zawsze Cię kochała i bardzo żałuje, że …

-Nie wierzę w to, rozumiesz? - przerwał jej Karl. Teraz i jemu drżał głos, a na jego twarzy malowały się zaciętość i bunt.

Nic dziwnego, że nie chciał uwierzyć. Nie była tym zaskoczona.

-Możesz zadzwonić do szpitala i się przekonać – powiedziała cicho, po czym podała mu swój telefon. Wziął go bez słowa i zniknął w głębi mieszkania.

Zostali sami, ona i Wellinger. Izzy pociągnęła nosem, choć nie płakała i objęła się mocno ramionami, pragnąc zapanować na drżeniem całego ciała. Gdy w końcu uniosła głowę, natrafiła na jego spojrzenie.

-Nie masz żadnych pytań? - zapytała - Nie chcesz znać szczegółów?

Wzruszył ramieniem.

-Wiem chyba wszystko, co powinienem wiedzieć – stwierdził. Nie mogła uwierzyć jak lekceważąco zabrzmiał jego głos.

Naprawdę aż tak niewiele go to obeszło?

Naprawdę potrafił przejść tak obojętnie obok czyjejś śmierci?

Chciała coś powiedzieć, może nawet wyrzucić mu, że jest nieczułym draniem, jednak przeszkodziło jej ponowne pojawienie się Karla w korytarzu.

-Nic nie rozumiem – mruknął, spoglądając na nią. Zbladł i wyglądał, jakby zbierało mu się na wymioty – Nic, kompletnie nic nie rozumiem, Iz …

-Karl, wszystko Ci wytłumaczę – zaczęła, jednak nie dane było jej skończyć, bo on jej przerwał.

Wypowiadając słowa, które zburzyły wszystko.

-To Twoja wina.

Było tak, jakby wypowiedź Karla zmieniła się w pięść, a jej cały świat w szklaną szybę.

W chwili, gdy pięść zderza się z szkłem to ono rozsypuje się na drobne kawałki.

Jej świat też się rozsypał.

A razem z nim ona.

-Karl … - szepnęła słabo, ale on nie dał jej skończyć. Na jego twarzy odmalował się złowrogi, szyderczy uśmieszek, który miał przecież zamaskować ból i rozpacz.

-Od początku jej nie cierpiałaś i robiłaś wszystko, żeby jej zaszkodzić … zawsze. Nienawidziłaś jej. I nawet jeśli to ona sama … Ty nie zrobiłaś nic, by jej pomóc. Tylko stałaś i patrzyłaś jak umiera.

Rozmiary szoku rosły wraz z każdym kolejnym jego słowem. Izzy kręciła głową, nie mogąc uwierzyć i nawet Wellinger stał w miejscu, kompletnie oszołomiony.

-To wszystko Twoja wina. To przez Ciebie ona … - Karlowi załamał się głos. Milczał przez chwilę, również kręcąc głową, a każde jego słowo brzmiało echem w głowie Izzy, doprowadzając ją do szaleństwa. Myślała, że usłyszała już od niego najgorsze.

Pomyliła się.

Karl uniósł głowę i wbił w nią twarde spojrzenie. A potem z jego ust wydostały się dwa ostatnie słowa, które wbiły się prosto w jej serce, niczym sztylet, łamiąc je na kawałki.

-Nienawidzę Cię.

Uciekła nim zdołał ją zatrzymać.

Karl zniknął w swoim pokoju i zamknął się na klucz. Andreas miał wielką ochotę powiedzieć mu parę rzeczy, jednak nie chciało mu się krzyczeć przez zamknięte drzwi. Poza tym, Izzy była teraz w znacznie gorszej sytuacji niż jej brat, więc zdecydował się pójść za nią.

Nawet nie zastanawiał się, gdzie mogła uciec, tylko od razu zmierzył na dach. Oczywiście, nie pomylił się. Była tam, siedziała skulona, niczym kupka nieszczęścia.

Podszedł bliżej i stanąwszy przy niej, odezwał się cicho:

-Izzy.

Drgnęła na dźwięk jego głosu i przytknęła rękę do twarzy. Drżała na całym ciele i choć nie widział jej twarzy, mógłby przysiąc, że płakała.

Nie zastanawiał się dwa razy. Zrobił krok do tyłu, a potem gwałtownie usiadł tuż za nią, przyciągając ją do siebie, a nogi układając po obu stronach jej ciała. Nie zaprotestowała; przylgnęła plecami do jego klatki piersiowej, a on objął ją mocno ramionami.

Teraz, gdy była tak blisko, czuł wyraźnie, że drży.

-Izzy – powtórzył.

Pokręciła głową, zaciskając mocno powieki, jednak to nie powstrzymało potoku łez, które po raz kolejny zalały jej policzki.

-Nie płacz, proszę – wyszeptał jej prosto do ucha, wtulając twarz w jej ciepłą szyję.

-On mnie nienawidzi.

Jej głos był bardzo cichy i słaby, lekko zachrypnięty i nabrzmiały łzami. Pociągnęła nosem, a on odpowiedział z przekonaniem:

-To nieprawda.

-Sam to powiedział. Przecież słyszałeś.

Tym razem w jej głosie pobrzmiewały rozżalenie i ból. Oparł brodę o jej ramię i westchnął cicho.

-Izzy, on jest w szoku. Wcale tak nie myśli.

-Ale miał rację – upierała się, co chwila pociągając nosem, a łzy wypływały z jej oczu z każdym mrugnięciem – To ja jestem temu wszystkiemu winna … nie pomogłam jej.

Zdawała sobie chyba sama sprawę jak bardzo irracjonalne jest to co mówi, ale w tym momencie czuła się tak źle, że była w stanie wziąć na siebie całe zło tego świata. Andreas westchnął ponownie i pokręcił lekko głową.

-Pomogłaś. Przecież wezwałaś karetkę.

-Na pewno dało się zrobić coś więcej.

Jej upór zaczynał go męczyć. Znowu była tą denerwującą Izzy, która nie dawała sobie nic powiedzieć, tylko twardo obstawała przy swoim.

Ale jednocześnie była przecież Izzy, na której mu zależało i musiał być teraz przy niej.

-Iz, ona wstrzyknęła sobie heroinę – wyjaśnił jej spokojnie, bez najmniejszej nuty zniecierpliwienia w głosie – Nawet lekarze już by jej nie pomogli, a co dopiero Ty.

Jego argumenty były słuszne, trafiały do niej całkowicie.

A jednak podjęła ostatnią próbę udowodnienia swojej winy.

-Ale siedziałam razem z nią w jednym mieszkaniu, powinnam była zauważyć, że coś jest nie tak, zrobić coś, cokolwiek...

-Przestań już, słyszysz? Millie umarła na własne życzenie. Nie masz najmniejszego prawa, by się obwiniać.

-Ale Karl …

-Wiem – przerwał jej łagodnie, ale jednocześnie stanowczo, tonem ucinającym wszelką dalszą dyskusję – Nie myśl już o tym, uspokój się.

Izzy westchnęła cicho, ale już nic nie powiedziała. Poruszyła parę razy głową, aż wreszcie znalazła najwygodniejszą pozycję i ułożyła ją tuż przy jego obojczyku. Przytulił policzek do jej barku i wpatrzył się w rozciągającą się przed nimi panoramę miasta.

Zaczynał właśnie odpływać myślami gdzieś daleko od tego miejsca, gdy jej cichy głos sprowadził go do rzeczywistości.

-Andreas …

-Hmm? - mruknął.

-Dobrze, że jesteś.

Pozwolił sobie na lekki uśmiech, ale nie odpowiedział.

A ona zamknęła oczy, pragnąc odgrodzić się od tych wszystkich wydarzeń ostatnich dwóch dni.

Zasnęła, czego nie zauważył od razu.

Ale gdy już to do niego dotarło uświadomił sobie, że Izzy miała to do siebie, że uwielbiała zasypiać w takiej właśnie pozycji, w czyichś objęciach. I nagle uświadomił sobie, że przecież tak musiało wyglądać całe jej dzieciństwo. Każdą noc naznaczoną strachem i cierpieniem rozpraszały wątłe, ale pełne niezwykłej miłości i ufności ramiona starszego brata. I te ramiona wciąż były jej potrzebne mimo upływu lat i mimo że prawdopodobnie Izzy nie przyznałaby się do tego nawet przed samą sobą.

Mogła wydawać się silna, ale było w niej wiele słabości, które spojone razem nie pozwalały jej wygrać z trudną rzeczywistością.

Mogła odrzucać miłość, ale potrzebowała kogoś, kto poda jej rękę albo zwyczajnie utuli ją do snu, tak jak to niegdyś robił jej brat.

I mogła się bać … zaufania drugiej osobie, pokochania jej, otworzenia się przed nią całkowicie.

Jednak wiedział doskonale, że znacznie bardziej bała się samotności.

Tak samo jak on.

Siedzieli razem dobrą godzinę, milcząc, a ponieważ byli tak blisko siebie, Andreas na długą chwilę zapomniał, że przecież jest luty, a oni znajdują się na zewnątrz i nie mają na sobie kurtek. W końcu jednak zimno zaczęło dawać o sobie znać, a wtedy poruszył się i cicho zwrócił jej uwagę, że może powinni już wrócić do mieszkania. Gdy nie odpowiedziała, potrząsnął nią lekko.

I dopiero wówczas uświadomił sobie, że spała.

Na początku zachciało mu się śmiać. Gdy już zapanował nad tą pokusą, pomyślał, że dobrze byłoby ją obudzić.

Ale wtedy przypomniał sobie, że Izzy wyrwana nagle ze snu była najbardziej nieznośną wersją samej siebie i postanowił dać jej spać.

Teraz tylko pozostawała kwestia przeniesienia jej do ciepłego łóżka.

Bardzo powoli odsunął się od niej i wstał.

Była kompletnie bezwładna, a przez to stała się jakby cięższa niż normalnie. Uniósł ją delikatnie, choć nie bez wysiłku, jedną ręką obejmując jej plecy, drugą układając pod kolanami. Jej głowa opadła na jego pierś.

Izzy mruknęła coś pod nosem i poruszyła ręką. Sekundę później poczuł jej palce, wczepiające się w jego koszulkę.

Nie doczekał się jednak żadnej innej reakcji z jej strony, więc ruszył w stronę schodów. Schodził po nich powoli, starając się nie wykonać żadnego gwałtowniejszego ruchu, który mógłby zbudzić śpiącą dziewczynę.

Odczuł ulgę, gdy w końcu zatrzymał się przed drzwiami ich mieszkania, ulgę, która minęła bardzo szybko, bo też bardzo szybko uświadomił sobie, że jego szanse otworzenia drzwi są raczej znikome. Pochylił się lekko, starając się zahaczyć łokciem o klamkę i jakoś sprostać temu trudnemu zadaniu. Spróbował parę razy.

Nic.

Klamka za każdym razem odskakiwała, a on stracił już wszelką cierpliwość. Właśnie nachylał się w stronę dzwonka, gdy nieoczekiwanie drzwi same się otworzyły i Andreas stanął twarzą w twarz z Karlem.

Na jedną krótką chwilę czas jakby się zatrzymał. Ich spojrzenia się spotkały i Wellinger ujrzał na twarzy Karla lekkie zaskoczenie.

A potem zauważył, że jego oczy są zaczerwienione od płaczu.

-Zasnęła – powiedział krótko. Karl nic nie odparł, jedynie odsunął się, wpuszczając go, a gdy Andreas wszedł do środka, zamknął za nim drzwi.

Andreas już nic nie mówił, jedynie od razu skierował się do swojego pokoju. Tam ułożył Izzy w łóżku, okrył kołdrą i właśnie miał zamiar wrócić do Karla, by zamienić z nim w końcu chociaż dwa słowa o tym wszystkim, co się stało, gdy napotkał opór.

Izzy wyciągnęła rękę i złapała go za nadgarstek.

Spojrzał na nią z lekkim zaskoczeniem. Rozchyliła nieznacznie powieki, prawie całkowicie nieprzytomna i poruszyła wargami, a wtedy usłyszał:

-Nie … czekaj.

Odwrócił się w jej stronę i przykucnął przy łóżku. Izzy mrugała delikatnie, jakby próbując się rozbudzić, ale jej ucisk na jego ręce zelżał i Andreas zdał sobie sprawę, że tak naprawdę dziewczyna jest blisko ponownego zaśnięcia.

-Wiesz, że śpię na kanapie – przypomniał jej, choć nie był przekonany, by w tej chwili w ogóle cokolwiek do niej docierało.

Westchnęła cicho i wymruczała:

-Ale … to jest przecież dwuosobowe łóżko, Ty głupku.

Zaśmiał się krótko, kręcąc głową z rozbawieniem.

-Skoro tak mówisz.

Przecież i tak nie lubił spać na tej starej, niewygodnej kanapie, prawda?

Wiecie co jest najlepsze? Wprawdzie te słodziaszne sceny między Iz a Wellim miałam napisane już chyba 2 miesiące temu, ale tak ogólnie to ten rozdział napisałam tego samego dnia, gdy napisałam i dodałam poprzedni… Tego samego dnia pisałam też Krzysia... To był długi dzień i dużo pisania ;p

A poza tym to jest mój nowy rekord długości i jak dobrniecie do końca to wielkie brawa dla Was ^^

Za zaległości przepraszam. Bardzo bardzo. Skończyły się ferie, skończyło się opieprzanie ... do weekendu i wtedy wszystko nadrobię :)

Kocham Was <3