Osiemnaście: Kompletny chaos.

Izzy westchnęła ciężko i po raz chyba setny w czasie ostatniej godziny przełożyła ciężar ciała z jednej nogi na drugą.

Wcześniej zajęła miejsce na ławce ustawionej na korytarzu, jednak w końcu stwierdziła, że nie jest w stanie usiedzieć i zmieniła pozycję na stojącą. Opierając się o ścianę, patrzyła tępym wzrokiem przed siebie i miała ochotę zamordować Karla, który nerwowo przemierzał korytarz, sprawiając, że zaczynało jej się kręcić w głowie.

Najbardziej spokojny z całej ich trójki był Andreas, który z kamienną twarzą wędrował powoli wzdłuż korytarza, bacznie przyglądając się wszystkim rozwieszonym na ścianach plakatom. Izzy nie byłaby jednak w stanie powiedzieć czy rzeczywiście czytał wszystkie te hasła i informacje czy może tylko prześlizgiwał się po nich wzrokiem, myśląc o czymś zupełnie innym.

W każdym razie sposób na zabicie czasu znalazł lepszy niż ona.

I na pewno o niebo lepszy niż Karl.

Gdy jej brat po raz chyba setny zawrócił i na nowo podjął nerwową wędrówkę, w Izzy narosła taka irytacja, że otworzyła usta, by zwrócić mu uwagę.

Nim jednak zdążyła to zrobić, trzasnęły drzwi gdzieś na końcu korytarza, a potem rozległy się szybkie kroki i już po chwili ich oczom ukazał się lekarz prowadzący.

Izzy wyprostowała się, odklejając się od ściany, a Karl gwałtownie stanął w miejscu i spojrzał wyczekująco na lekarza.

-Można zobaczyć się z matką – oznajmił beznamiętnym tonem i wskazał ręką kierunek. Karl natychmiast ruszył w tamtą stronę, a lekarz już miał podążyć za nim, gdy pytanie Izzy zatrzymało go w miejscu:

-Zaraz, a co z dzieckiem?

Andreas oderwał wzrok od plakatu promującego zdrowy tryb życia i wbił w nią uważne spojrzenie. Izzy zignorowała go jednak, całą swoją uwagę koncentrując na lekarzu.

Jego niewyraźna mina powiedziała jej wszystko.

-Na razie umieściliśmy je w Sali Szczególnej Troski*, więc nie sądzę, żebyście mogli je zobaczyć...

-Co to znaczy? - przerwała mu Izzy, robiąc krok w jego stronę. Także Karl podszedł bliżej i nawet Wellinger przestał poświęcać uwagę plakatom i zainteresował się losem swojej córeczki.

Trzy pary oczu zwrócone na lekarza wyraźnie wyprowadziły go z równowagi. Odchrząknął, po czym odparł niepewnie:

-To naturalna sprawa, nic wielkiego się nie dzieje...

Naturalnie nikt nie uwierzył w te słowa. Izzy i Karl zasypali go pytaniami, a w czasie gdy lekarz próbował opanować ich ekscytację, uspokoić i jakoś udzielić odpowiedzi, Wellinger gdzieś zniknął.

Iz zdała sobie z tego sprawę dopiero po dłuższej chwili, kiedy rozejrzała się dokoła i nie zauważyła go w pobliżu.

Zmełła w ustach przekleństwo. Jego córka mogła nawet umrzeć, a on jak zwykle miał wszystko w dupie.

Spojrzała na lekarza, który właśnie usiłował odpowiedzieć na trudne pytanie Karla o stan zdrowia dziecka i przerywając mu w połowie zdania, spytała:

-Gdzie jest ta Sala Specjalnej Troski?

A gdy mężczyzna wskazał jej kierunek, zmierzyła tam prawie od razu, ignorując jego próbę wyjaśnienia jej, że i tak nie może wejść do środka. Odchodząc, wciąż jeszcze słyszała żywiołową wymianę zdań Karla z lekarzem, którego Geiger próbował przekonać, by pozwolił mu zobaczyć się z dzieckiem.

Dotarła do celu. Sala była oszklona, więc nawet jeśli rzeczywiście nie można było wejść do środka, to mogła popatrzeć z zewnątrz na kilkanaście inkubatorów, ustawionych w rządku.

Tam też właśnie znalazła Wellingera. Stał, opierając się rękami o mały parapet, ze wzrokiem wbitym w jeden z inkubatorów. Podeszła bliżej i spojrzała na jego twarz.

Nie dało się jednoznacznie odczytać jej wyrazu, gdyż przewijały się przez nią różne uczucia, spośród których jedno zdecydowanie wybijało się na prowadzenie.

Oszołomienie.

Westchnęła cicho, dając mu świadectwo swojej obecności.

Posłał jej krótkie spojrzenie, po czym ponownie skupił je na stojącym najbliżej ściany inkubatorze. Izzy zrobiła to samo i przez chwilę zapatrzyła się na małą istotkę w nim spoczywającą. Miała całkiem sporą jak na noworodka czuprynę jasnych włosków i śliczną uśpioną twarzyczkę.

Czy przypominała wyglądem Andreasa?

No cóż, ciężko było stwierdzić.

-Twoje dziecko... - zaczęła, kręcąc lekko głową.

-To nie jest moje dziecko – zaprotestował tak szybko i gwałtownie, że zaskoczył tym chyba nawet samego siebie. Na moment umilkli, aż w końcu Wellinger też westchnął, a potem cicho spytał: - Myślisz, że to moje dziecko?

Miała ochotę się zaśmiać, powstrzymała się jednak. Bardzo była ciekawa, kiedy Andreasowi w końcu minie ta faza wyparcia i przyjdzie akceptacja.

Zdawało się, że był na dobrej drodze, aczkolwiek Iz nauczyła się już, że z nim nigdy nic nie wiadomo.

-Myślę, że tak – powiedziała.

A potem wyciągnęła rękę, odnalazła jego dłoń i ścisnęła ją delikatnie, dodając mu w ten sposób otuchy.

Trwało to ułamek sekundy i Izzy chciała cofnąć dłoń, jednak Andreas przytrzymał ją i nie pozwolił jej się wyrwać.

Spojrzała na niego, zaskoczona tym ruchem, a on posłał jej niepewny uśmiech i odwrócił wzrok.

Powoli też się uśmiechnęła. I już nie próbowała się wyrywać.

Izzy nigdy nie miała łatwego życia, nie mogła też narzekać na brak wydarzeń, jakie się przez nie przewijały.

A jednak nawet ją, osobę po tylu przejściach, zaszokował następny miesiąc, który w skrócie można było nazwać jednym wielkim chaosem.

Zaczęło się całkiem dobrze, gdyż wbrew obawom lekarzy Millie bardzo szybko wyszła ze szpitala, a wraz z nią jej dziecko.

Karl dostąpił zaszczytu nadania dziewczynce imienia i podszedł do tego zadania tak poważnie, że przez pierwszy tydzień, mała wciąż pozostawała bezimienna.

W końcu wkurzony Andreas stwierdził, że skoro to jego dziecko, to sam zdecyduje jak je nazwać i nie konsultując się z nikim wypełnił jej akt urodzenia, w rubryce z imieniem wpisując pierwsze jakie przyszło mu do głowy: Julie.

Iz wciąż pamiętała kłótnię jaka po tym wybuchła w ich mieszkaniu, nic się jednak już nie dało zrobić. W końcu Millie i Karl pogodzili się z tą sytuacją i skupili się już całkowicie na rozpieszczaniu małej Julie.

Przyjemnie było patrzeć na ich radość i bardzo trudno samemu jej nie ulec. Szybko więc zarówno Izzy, jak i Andreas poddali się ogólnie panującej euforii, a nie minęły nawet dwa tygodnie i sam Wellinger po uszy zakochał się w Julie.

Ta mała była chyba pierwszą – jakby nie było – kobietą, która rozmiękczyła jego twarde serce. Iz ze zdumieniem patrzyła jak Andreas zajmuje się nią dzień i noc, jak bez słowa protestu zmienia jej pieluchy i utula do snu. Odpuścił sobie nawet wszystkie konkursy między Turniejem Czterech Skoczni a Mistrzostwami Świata w Lotach, żeby zostać w domu i pomagać Millie przy małej.

Izzy, choć miała studia i pracę, starała się wspierać ich jak tylko mogła. Zresztą, Julie zmieniała także jej punkt widzenia. Kiedyś Iz nie znosiła dzieci, teraz zaczynała się do nich coraz bardziej przekonywać, zwłaszcza gdy stwierdziła, że nie są to jedynie rozwydrzone, płaczące i brudzące stworzenia.

Potrafiły człowieka wiele nauczyć.

Wystarczyło spojrzeć na Wellingera i jego coraz cieplejszy stosunek do świata, by się o tym przekonać.

Weszła do salonu i opadła na kanapę, na której on siedział z małą w ramionach.

-Ja Cię naprawdę nie poznaję – oświadczyła, wpatrując się w niego z podziwem. Uśmiechnął się do Julie i podniósł głowę, by spojrzeć na Izzy.

-Nie wiem o co Ci chodzi – mruknął, jednak w jego głosie wyraźnie zabrzmiała pogarda. Pokręciła głową z rozbawieniem.

-Powinnam Ci teraz zrobić zdjęcie i wysłać do Twoich kumpli, mieliby niezły ubaw…

-Jakoś mnie mało obchodzi co by sobie pomyśleli – stwierdził lekceważąco, przesuwając palcem po policzku Julie, która otworzyła oczy, zachwycając ich niezwykłym błękitem swoich tęczówek. Iz pozwoliła sobie na lekki uśmiech.

-Ma oczy po Tobie – zauważyła, przysuwając się bliżej. Jej ramię otarło się o ramię Wellingera i o ile ona nie zwróciła na to szczególnej uwagi, zajęta puszczaniem oczka małej, o tyle Andreas na moment zesztywniał i spojrzał na dziewczynę z góry.

-Miejmy nadzieję, że tylko to.

Izzy uniosła głowę, a wtedy ich oczy się spotkały. Zaskoczył ją lekki smutek z jakim na nią patrzył.

-O czym Ty mówisz, przecież masz wiele innych cech, także wewnętrznych, które warto byłoby odziedziczyć.

Powiedziała to trochę na wyrost, bardziej by go pocieszyć niż dlatego, że naprawdę tak uważała. Jego wysoko uniesione brwi i kpiące spojrzenie dały jej do zrozumienia, że Wellinger o tym doskonale wiedział.

-Taa? - mruknął pogardliwie – To podaj jakiś przykład.

-Yyy … no – zająknęła się. Podrapała się po policzku, próbując coś na szybko wymyślić, nic to jednak nie dało. Ten moment zawahania zaprzepaścił jej szansę, by jeszcze jakoś z tego wybrnąć. Wellinger pokręcił głową i odwrócił od niej wzrok – Słuchaj, to nie tak, że nie uważam Cię za wartościową osobę, tylko wiesz … no wiesz.

-Wiem – uciął, a jej trudno było ocenić czy poczuł się urażony tym co się właśnie stało czy naprawdę niewiele go to obeszło – Serio, Izzy, rozumiem.

Chciała coś odpowiedzieć, ale on już wstał i zabrał Julie do kuchni. Z tego miejsca, w którym siedziała widziała jak kładzie małą do łóżeczka, stojącego pod oknem i zabiera się za przygotowanie mleka.

Musiał to zrobić, bo zbliżał się czas karmienia, a Millie nie było.

Powinna być, powinna siedzieć w domu.

A jednak.

I tak, zauważyli, że ona w dalszym ciągu zachowuje się podejrzanie.

Zwrócili może nawet uwagę na to, że znowu wychodzi z domu i jest bardzo dziwna.

Ale nic z tym nie zrobili, ani ona ani on.

W takim razie oboje byli winni temu, co się wkrótce stało.

I doskonale o tym wiedzieli.

Wróciła z uczelni cała zmarznięta i rozdygotana.

Mróz panujący w Monachium bił wszelkie rekordy.

Zdjęła przez głowę torbę, którą miała przewieszoną przez tułów, rozwiązała mokry od śniegu szalik i szybko ściągnęła z siebie nawierzchnią warstwę ubrań.

Było jakoś nienaturalnie cicho.

Wyglądało na to, że nikogo nie ma.

Oczywiście wiadomo, że nie spodziewała się obecności chłopaków, bo trenowali teraz w Oberstdorfie, przed MŚ, ale Millie? Najwyraźniej wyszła z małą na spacer, chociaż przy dzisiejszej pogodzie taki pomysł świadczył wyłącznie o głupocie.

Izzy westchnęła, poprawiając włosy. Spróbowała przeczesać je palcami, ale prawie od razu natrafiła na kompletnie splątane kosmyki. Mróz też zrobił swoje, usztywniając włosy i właściwie całkowicie je rujnując.

Jak ona nie znosiła zimy.

Sfrustrowana, odrzuciła włosy na plecy, a po całym jej ciele przeszedł dreszcz.

W tym samym momencie stwierdziła, że najlepiej jej zrobi długa, gorąca kąpiel, więc zmierzyła do łazienki, by od razu wprowadzić swoje postanowienie w czyn.

Zmarznięta przekroczyła próg, wyobrażając sobie jak za chwilę zanurzy się w gorącej, pełnej bąbelków wodzie. Napełniło ją to lubością i rozmarzeniem, które sprawiły, że całkowicie oderwała się od rzeczywistości.

Ocknęła się dopiero, gdy potknęła się na jakimś przedmiocie leżącym na ziemi, sprawiając, że ten potoczył się po płytkach i uderzył o wannę. Izzy opuściła wzrok.

Strzykawka.

Co?

Uniosła głowę i wtedy to zobaczyła.

Millie.

Millie leżała w wannie, z głową opartą o kafelki, którymi była wyłożona ściana, a po jej przedramieniu ciekła wąska strużka krwi.

Izzy aż się cofnęła, próbując zlokalizować jakąś ranę, która mogłaby krwawić. A gdy natknęła się wzrokiem na małą czerwoną kropkę w zgięciu łokcia Millie, zrobiło jej się niedobrze.

Wyglądało to jak ślad po nakłuciu igłą.

Strzykawka.

Nie czekała aż wszystkie elementy poukładają jej się w głowie, rzuciła się w kierunku wanny i padła na kolana, zaciskając palce na ramieniu dziewczyny.

-Millie?! Millie, obudź się, słyszysz?! Nie umieraj, głupia pizdo!

Niestety, wszystko wskazywało na to, że głupia pizda i tym razem nie miała zamiaru jej posłuchać.

*Eee nie wiem, moja mama twierdzi, że tak to się nazywa u niej w szpitalu. A pracuje na Oddziale Noworodków, więc prawdopodobnie wie co mówi, jakkolwiek dziwnie to brzmi ;)

Myślałam, że nigdy nie napiszę tego rozdziału. Niewiele się pomyliłam, bo niestety, ale wyszedł jaki wyszedł. No cóż, każdy widzi … Jest coraz gorzej i naprawdę nie wiem co będzie dalej. Zwłaszcza, że matura zbliża się wielkimi krokami, a ja głupia, zaczęłam jeszcze jedno opowiadanie.

Ale już z miesiąc temu napisałam epilog, więc tą historię dokończę na pewno. Nie wiem kiedy, ale dokończę, obiecuję!

Dziękuję, że wciąż ze mną jesteście i to w tak licznym gronie.

I w dalszym ciągu zapraszam Was tutaj.

Ściskam <33