Dziewięć: Nić porozumienia.

Robiła to tylko raz w życiu i najchętniej by o tym zapomniała.

A jednak.

Wciąż doskonale pamiętała, gdzie ich znaleźć oraz w jaki sposób i za jaką cenę dostać towar.

Starała się opanować nerwowość. W myślach ciągle powtarzała sobie imię Karla, jakby był jakimś jej Aniołem Stróżem, obecnym przy niej zawsze, gdy go potrzebowała, nawet jeśli fizycznie znajdował się setki kilometrów stąd.

Dokonując transakcji, przygryzała mocno wargę. Z żalem w sercu oddawała swoje nie tak przecież dawno zarobione pieniądze, a w zamian dostała dwie torebki kokainy, które dla niej były kompletnie bezwartościowe. Oddalała się jak najszybciej, cały czas pełna strachu i obaw.

Kiedy stanęła twarzą w twarz z Alexem, rzuciła w niego paczuszką, bez ostrzeżenia, tak że w ostatniej chwili zdołał ją złapać, nim poddała się prawu grawitacji.

-Masz, co chciałeś – warknęła, odwracając się na pięcie, gotowa do natychmiastowego odejścia – Więcej do mnie nie dzwoń.

Złapał ją za rękę i zwrócił ponownie w swoją stronę. Już miała się wyrwać, gdy on się odezwał, a słowa, które wypowiedział sprawiły, że zamarła i spojrzała na niego zszokowana.

-Uważaj na Millie Hoffman.

-O czym Ty mówisz? - spytała zaskoczona, przyglądając mu się podejrzliwie. Westchnął i pokręcił głową.

-Nie mogę Ci nic więcej powiedzieć. Po prostu … po prostu na nią uważaj, Izzy. Z doświadczenia wiem, że potrafi bardzo wiele namieszać.

Puścił ją, nim zdążyła mrugnąć.

Odszedł w głąb zaułku, nim zdążyła go zatrzymać.

Przypomniała sobie o tym, że za kwadrans odjeżdża jej pociąg do Monachium.

Nie chciała się spóźnić, więc ruszyła szybkim krokiem w stronę dworca, w myślach cały czas przetrawiając sobie to wszystko, co się wydarzyło i co usłyszała.

Nie wiedziała, co o tym myśleć.

Nie wiedziała nawet czy chce o tym wszystkim myśleć.

Starała się zapomnieć o tamtym wydarzeniu, o wyjeździe do Oberstdorfu, o Alexie i swoim ojcu.

A jednak.

Za każdym razem, gdy widziała Millie przypominały jej się tamte słowa i znowu wszystko wracało.

Obserwowała ją, bardzo uważnie, ale dziewczyna naprawdę nie zachowywała się podejrzanie. Właściwie, jedną rzeczą wartą uwagi był tamten wieczór, gdy Millie wyszła późnym wieczorem i nie wracała przez dobre parę godzin. Poza tym raczej grzecznie siedziała w domu i zajmowała czas Karlowi.

Chociaż co do tego akurat Iz nie miała całkowitej pewności. Ostatecznie sama często pracowała wieczorami, więc nie zawsze wiedziała, co się dzieje z resztą lokatorów, gdy jej nie ma. Z Karlem nawet nie było sensu o tym rozmawiać, bo był w czerwonowłosą zapatrzony jak w obrazek i nie dałby powiedzieć na nią ani jednego złego słowa.

Kto zostawał?

Wellinger.

Tak, Wellinger, ale Izzy prędzej by umarła niż zwróciła się do niego o pomoc. Zresztą, świetnie wiedziała, jak by zareagował. Powiedziałby, że nic go to nie obchodzi. A gdyby wygarnęła mu, że chodzi przecież o matkę jego dziecka, to usłyszałaby jedynie: ,,To nie jest moje dziecko”.

Wyglądało więc na to, że była osamotniona.

A poza Izzy miała przecież jeszcze na głowie Karla, studia, pracę i wciąż wiszącą w powietrzu groźbę kolejnego telefonu od Alexa.

Co się stało z jej życiem?

Przecież przyjechała do Monachium po to, by je wyprostować, zacząć od nowa.

A tymczasem wszystko się jeszcze bardziej pokomplikowało.

Rozmyślała nad całym swoim życiem, siedząc na dachu bloku i paląc papierosy.

Teraz to właśnie tak spędzała wolny czas, z dala od wszystkich, zamyślona i osamotniona.

Osamotniona, jednak nie na długo, bo w chwili, w której już nawet zaczynała czuć się lepiej, do jej uszu dotarł dźwięk otwieranych drzwi. Rozległy się kroki, a ona nie zdążyła nawet zerknąć sobie przez ramię, gdy w jej mózgu zawibrował pogardliwy głos ostatniej osoby, jaką życzyłaby sobie teraz ujrzeć.

-Co Ty tu robisz, Geiger?

Wywróciła oczami. Nawet tutaj nie mogła dostać chwili spokoju i przerwy od tego dupka?

-Jedno jest pewne: nie czekam na Ciebie – odpowiedziała z porażającą uprzejmością, po czym skupiła się na czynności, którą jej przerwał i przestała zwracać na niego uwagę.

To jednak nie sprawiło, że w jakiś magiczny sposób zniknął. Przeszedł się po dachu, a że był on blaszany, każdy krok brzmiał jak wybuch z armaty. Każdy krok podrażniał jej nerwy, podwyższając ciśnienie krwi i coraz bardziej zbliżając ją do granic cierpliwości.

Cierpliwość w końcu została nadwerężona, gdy Wellinger zaczął kopać czubkiem buta w jakiś Bogu ducha winny kamyczek, próbując widocznie zrzucić go z dachu. Dała mu parę sekund, czekając aż przestanie, ale nic takiego się nie stało. I wtedy wybuchnęła.

-Mój Boże, co Ty, do jasnej cholery, wyprawiasz, Wellinger?! - warknęła uniesionym o co najmniej dwa tony głosem, posyłając w jego kierunku błyskawice. Zerknął na nią niewinnie, po czym z całej siły kopnął kamyk, wyrzucając go w powietrze, a ją prawie doprowadzając do szału. Zaraz potem obdarzył ją kpiącym uśmieszkiem i ruszył powoli w jej stronę.

-Jakbyś chciała wiedzieć, to ja pierwszy odkryłem to miejsce – mruknął, nieoczekiwanie siadając obok niej. Odsunęła się odruchowo i prychnęła.

-To jest dach, Wellinger. Więc nic nie odkryłeś, po prostu wpadłeś na ten sam pomysł, co ja.

-Ale pierwszy – odpowiedział z naciskiem, na co ona po raz kolejny wywróciła oczami i westchnęła z frustracją.

-Niech będzie.

Uśmiechnął się z zadowoleniem, a Iz wróciła do palenia i ignorowania jego obecności.

Ta druga czynność znowu ją przerosła, tym razem dlatego, że po chwili usłyszała jego głos:

-Dam Ci piątaka za dwa papierosy.

Wypuściła dym z płuc i obdarzyła go obojętnym spojrzeniem.

-Nie jestem zainteresowana.

-Dziesięć.

Pokiwała głową, udając, że się zastanawia.

-Dwanaście – Wellinger po raz kolejny podbił cenę, a ona aż się uśmiechnęła, po czym popatrzyła na niego z litością.

-Naprawdę aż tak Ci zależy, Wellinger?

Skinął głową, a ona się zaśmiała.

-W takim razie nie.

Usłyszała jak głośno wypuścił powietrze, wzdychając z frustracją. Zerknęła na niego kątem oka i podchwyciła jego niezadowoloną minę. To sprawiło, że po raz kolejny się zaśmiała, a potem kręcąc głową, sięgnęła po paczkę papierosów i podała mu ją.

-Jesteś skończonym idiotą, Wellinger – mruknęła kpiąco. On tylko uśmiechnął się nieznacznie kącikiem warg i od razu zabrał się do palenia.

Patrzyła na niego … i widziała w nim siebie. Ten sam wyraz ulgi na twarzy, to samo uchodzące napięcie, to samo wyraźne rozluźnienie. Te podobieństwa trochę ją przeraziły, więc odwróciła szybko wzrok i skupiła się na sobie.

A jednak, on wciąż siedział obok, zaś ona nie potrafiła znieść tej panującej między nimi ciszy i po chwili podjęła rozmowę na nowo.

Zaczęła od pierwszego tematu, jaki wpadł jej do głowy.

-Więc dlaczego przestałeś palić?

W jej głosie zabrzmiała umiarkowana ciekawość. Właściwie, ani trochę jej nie interesował finał przygody Wellingera z fajkami, jednak innej rzeczy, o której mogłaby z nim rozmawiać, nie potrafiła znaleźć.

Wzruszył ramionami.

-Już mówiłem. Nie …

-...pomagało w skokach, tak wiem – przerwała mu szybko, odgarniając z twarzy rozwiewane przez wiatr włosy - A poza tym?

-Miałem wtedy zamieszkać z Karlem, a on tego, delikatnie mówiąc, nie znosi. Więc dałem sobie spokój.

Na moment zaniemówiła, bo nigdy by się nie spodziewała, że Wellinger może dać sobie z czymś spokój, tylko dlatego, że komuś się to nie podoba. Otrząsnęła się jednak szybko i westchnęła.

-Delikatnie mówiąc.

Stwierdzenie, że jej brat nie znosi fajek było tak samo zgodne z prawdą jak to, że Hitler tylko troszkę narozrabiał, wywołując drugą wojnę światową. Prychnęła cicho, ale już nic nie powiedziała.

-Właściwie co Karl ma do tego palenia? - spytał w końcu po dłuższej chwili milczenia, wpatrując się w końcówkę swojego papierosa – No bo wielu ludzi tego nie lubi, ale on ma na tym punkcie jakąś obsesję czy coś...

Nie patrzyła na niego, ale poczuła na sobie jego lekko wyczekujące spojrzenie.

-Nie będę z tobą o tym rozmawiać – oznajmiła stanowczo.

Kątem oka zauważyła jak wzruszył ramionami i uniósł papierosa do ust.

-Nie będę płakał.

Milczała chwilę, wpatrując się tępo w przestrzeń. W końcu westchnęła cicho, a wraz z tym westchnięciem z jej ust wylał się potok słów, kompletnie mimowolnie i niepowstrzymanie:

-To wszystko wina naszego ojca. Zaczął od palenia, skończył w zaułku. Przez niego Karl ma takie zdanie na ten temat. Jemu się chyba wydaje, że jak już ktoś zacznie z jedną używką, to automatycznie musi przechodzić dalej, do coraz to gorszych świństw. Więc jak się dowiedział, że palę to poczuł się tak, jakbym dawała sobie w żyłę.

Pokręciła głową, już żałując, że to powiedziała, bo przecież to był Wellinger, a on ani nie musiał wiedzieć takich rzeczy o jej życiu ani nie był w stanie ich zrozumieć. Spuściła wzrok i już nic więcej nie dodała.

Ciszę przerwał w końcu jego głos.

-Ty i Karl nie mieliście chyba najweselej w życiu, co?

Wiedziała, że zapytał o to, by jakoś zagaić rozmowę i ponownie skłonić ją do mówienia, jednak ton jego głosu i rażąca naiwność tego pytania sprawiły, że w duchu zaśmiała się szyderczo.

Na głos prychnęła i odpowiedziała z drwiną:

-Z matką pijaczką i ojcem ćpunem? Mieliśmy ubaw po pachy.

Wellinger skrzywił się lekko, ale poza tym żadne inne uczucie nie pojawiło się na jego twarzy. Jedynie ponownie wzruszył ramieniem i wrócił do palenia, przestając zwracać na nią uwagę.

Co oczywiście podziałało na nią prowokacyjnie, więc już po chwili odezwała się:

-Nie ma na świecie gorszej wywłoki niż moja matka. Naprawdę. Przy niej nawet Ty dajesz radę, Wellinger.

Poczuła na sobie jego niedowierzające spojrzenie, a gdy na niego popatrzyła, ujrzała jak kręci głową, z autentycznym szokiem wymalowanym na twarzy.

-Jesteś prawdziwą mistrzynią komplementów, mówiłem Ci już o tym? Twoje pochlebstwa sprawiłyby, że nawet trup by spąsowiał.

Uśmiechnęła się drwiąco i nic nie powiedziała, pozwalając, by zapadła między nimi cisza.

A potem to stało się ponownie, ponownie z jej ust wylały się słowa, których wcale nie chciała wypowiadać, ale nad których potokiem nie zdołała zapanować:

-Jak jeszcze piła to dało się wytrzymać, ale gdy zaczęła sprowadzać sobie do domu różnych kochasiów i piła z nimi … Na początku nic nie mogliśmy z tym zrobić. Potem Karl zaczął ich wyrzucać. Potrafił być bardzo stanowczy i nie odpuszczał, dopóki taki facet nie opuścił naszego domu. Tylko, że Karl w końcu wyjechał, a ja sama nie byłam w stanie robić tego, co on. Więc udawałam, że tego nie widzę. Wracałam do domu dopiero późnym wieczorem, chociaż akurat wtedy moja matka najczęściej miała ,,gości” - ostatnie słowo wypowiedziała z lekką pogardą, po czym przełknęła ślinę i pokręciła głową. Wellinger milczał, wyraźnie czekając, aż dziewczyna będzie kontynuować, co w końcu nastąpiło, bo teraz, gdy już zaczęła mówić, nie potrafiła przestać.

-Dopóki byłam dzieckiem i dopóki Karl nie wyjechał na studia, ci faceci nie zwracali na mnie uwagi. Ale w końcu zaczęli zauważać, że w domu nie ma już małej dziewczynki, umazanej nutellą. Pierwszy raz zdarzyło mi się to jak miałam 15 lat. Jakieś głupie okrzyki, próby dotykania mnie. Ale uciekłam i uciekałam zawsze. A oni dawali sobie spokój i wracali do posuwania mojej matki.

Urwała na chwilę, by się zaciągnąć, a zrobiła to mocno, tak mocno, że niemalże poczuła smak tytoniu w płucach, chociaż zdawało się to fizycznie niemożliwe. Skrzywiła się lekko, jednak zapanowała nad odruchem kaszlu i kontynuowała:

-Ale był taki jeden... Miałam wtedy 17 lat, a ten facet posunął się znacznie dalej niż parę pożądliwych spojrzeń i obleśnych tekstów. Ten facet … próbował mnie zgwałcić.

Fala wspomnień nadciągnęła bez żadnego ostrzeżenia, zabierając ją ze sobą do burzliwego morza przeszłości.

To miał być tylko kolejny dzień, w którym jej pijana matka znalazła sobie towarzysza do butelki, a także towarzysza do łóżka. Iz wróciła ze szkoły późno, zmęczona i głodna, ale daremnie marzyła o obiedzie. Była przekonana, że w lodówce nie ma niczego jadalnego i nie pomyliła się. W tym domu lodówka była miejscem, w którym przechowywane były tylko butelki wódki i puszki piwa. Powstrzymując przemożną ochotę, by cały ten alkohol wywalić na ziemię i wylać do zlewu, zatrzasnęła drzwi lodówki i skierowała się do wyjścia z kuchni.

Pierwszym znakiem ostrzegawczym był fakt, że facet, siedzący z jej matką przy stole zagwizdał, gdy Iz się odwróciła. Zignorowała go i poszła do swojego pokoju. Miała nadzieję, że nauka odwróci jej uwagę od skręcającego się z głodu brzucha, chociaż wiedziała, że na dłuższą metę taki system nie może się sprawdzić.

W takich chwilach patrzyła tęsknie na wiszące na ścianie zdjęcie jej i Karla, gdy byli dziećmi, oboje zadowoleni i uśmiechnięci. W takich chwilach nienawidziła go za to, że wyjechał, że zostawił ją tutaj samą, że tak rzadko dzwonił i w ogóle miał ją gdzieś.

Oczywiście, zdawała sobie sprawę, że w tym wszystkim więcej było jej, aniżeli jego winy, ale zagłuszała takie myśli. Potrzebowała się na kimś wyżyć, a Karl był doskonałym celem.

Ten facet pojawił się tak nagle, odrywając ją od myśli o bracie, że Iz nie miała szans na obronę.

W jednej chwili był w drzwiach, z obleśnym, pijackim uśmieszkiem na twarzy, w następnej siedział już na niej, przyciskając ją do łóżka i patrząc na nią pożądliwie.

-Córeczka mamusi, co? - wydyszał jej do ucha, owiewając jej twarz odorem wódki. Wierzgnęła rozpaczliwie, próbując się uwolnić, ale on trzymał ją mocno, o wiele za mocno jak na zmroczonego alkoholem mężczyznę. Uniósł głowę i popatrzył jej w oczy, przetrzymując tę chwilę, by nasycić się jej przerażeniem, a potem zaczął ją całować.

To było najobrzydliwsze doświadczenie w całym jej życiu. Jego gorące wargi przesuwające się po jej wargach, jego język w jej ustach, jego dłonie na jej piersiach. Szarpała się, okładała go pięściami i krzyczała, błagając o pomoc, chociaż doskonale wiedziała, że nawet jeśli jej matka to usłyszy, to i tak jej nie pomoże. Usta mężczyzny były już na jej dekolcie, palcami niecierpliwie odpinał guziki jej bawełnianej koszuli, by w końcu rozerwać ją i zedrzeć z niej w możliwie najbardziej brutalny sposób. Po jej twarzy spływały gorące łzy, gdy szarpał się z jej biustonoszem, a jego coraz bardziej pobudzona męskość dźgała ją co rusz w uda. Rozwarła powieki, chcąc ostatni raz popatrzeć na ten świat oczami nieskalanej dziewczyny.

I wtedy zobaczyła leżącą na stoliku przy łóżku latarkę.

Dostrzegłszy w tym swoją jedyną szansę, wyciągnęła rękę, wyciągnęła ją na całą długość, aż w końcu, po sekundach nadludzkiego wysiłku, które dla niej były wiecznością, jej palce zacisnęły się na latarce.

Trzymając już w dłoni broń, poczuła się pewniej, poczuła siłę i moc, by sprzeciwić się temu pijakowi. Zacisnęła zęby, wzięła zamach …

I uderzyła go prosto w potylicę, mocno i wściekle.

Znieruchomiał prawie od razu, przetoczył się po niej i z głuchym łoskotem zwalił się na ziemię, znacząc drewniane deski strugą krwi.

Krwi, której było później więcej, znacznie więcej...

-Zabiłaś go? - pierwszy raz w życiu usłyszała w głosie Wellingera takie niedowierzanie, zmieszane z wyraźnym podziwem, którego nie udało mu się zamaskować. Uśmiechnęła się gorzko, unosząc papierosa do ust.

-Niestety nie. Sukinsyn przeżył. I miał jeszcze dość siły, by przespać się z moją matką.

Milczeli przez chwilę, którą ona poświęciła na palenie, a on na patrzenie gdzieś w przestrzeń, podczas gdy wyraz jego twarzy pozostał nieprzenikniony. Mogła się tylko domyślać, co mu teraz chodzi po głowie. Zaciągnęła się po raz ostatni i ugasiła papierosa na dachu, a potem, najzwyczajniej w świecie wyrzuciła go w powietrze.

To jakby wyrwało Wellingera z rozmyślań. Ocknął się i spojrzał na nią, a wtedy, nim zdążyła choćby mrugnąć, spytał:

-Karl o tym wie?

Prychnęła.

-A jak myślisz?

To nie była odpowiedź, ale zrozumiał. I wcale go to nie zaskoczyło, bo właśnie tego się spodziewał. Jednocześnie wbił w nią długie spojrzenie, ponownie pozwalając myślom odpłynąć.

To wszystko czego się od niej stopniowo dowiadywał … te obrazy dzieciństwa, tak okrutnego i nieszczęśliwego … no, to robiło wrażenie i to nawet na nim, który do tej pory rzadko odczuwał współczucie wobec kogokolwiek. Ale chyba nie o współczucie tu chodziło. Był poruszony, bo to wszystko działo się tak niedaleko, w tak małej odległości, ledwie kilkaset metrów od jego domu … Naprawdę zło może być aż tak blisko? I naprawdę może się aż tak dobrze maskować?

Pokręcił głową, po czym zaciągnął się mocno, by ukryć to chwilowe poruszenie. Na pewno nie chciał jej pokazywać, że ta historia zrobiła na nim jakiekolwiek wrażenie. Chociaż zrobiła. Ale Iz nie musiała tego wiedzieć.

-Wyskakuj z kasy, Wellinger – usłyszał niespodziewanie jej głos. Zamrugał i spojrzał na nią, a ona uśmiechnęła się z lekką kpiną. Jednak w jej oczach jeszcze tlił się ból, jaki wywołała w niej ta opowieść – I wisisz mi jakieś dwie dychy.

Nie zdążył nawet zrobić miny pełnej zaskoczenia i oburzenia, bo ona już rzuciła mu na kolana paczkę papierosów.

Pustą paczkę papierosów.

Uniósł brew, wpatrując się w nią, a Iz wstała i obdarzyła go pobłażliwym uśmiechem.

-Smutne, jak człowiek ulega nałogowi, co?- mruknęła.

Nie czekała na jego odpowiedź.

Wyminęła go i odeszła, zostawiając go samego, ze swoimi myślami.

A miał ich teraz naprawdę bardzo dużo.

Wróciła do mieszkania i od razu poszła do swojego pokoju.

On wrócił chwilę później, ale nie zajmował sobie na razie głowy kasą, jaką był jej winien. Zamiast tego usiadł na łóżku i zajął się czytaniem książki, której jakoś ostatnio nie umiał skończyć.

Przerwał mu dzwonek do drzwi, który zakłócił idealną ciszę panującą w mieszkaniu, jako że Karl i Millie gdzieś razem wyszli i żadne rozmowy czy śmiechy nie odbijały się od ścian. Uniósł wzrok jedynie na parę sekund, po czym wrócił do czytania.

Iz przecież mogła otworzyć.

Uśmiechnął się pod nosem, bo prawie natychmiast uświadomił sobie, że na pewno to zrobi. I rzeczywiście, w końcu usłyszał dźwięk otwieranych drzwi, kroki na korytarzu i głos gościa.

Dziwnie znajomy, swoją drogą …

Otworzyła drzwi, po raz kolejny przeklinając Wellingera i jego absolutny brak ochoty, by od czasu do czasu zainteresować się tym, kto przyszedł ich odwiedzić. Wyobrażała sobie jeszcze jego bolesną, powolną śmierć, gdy jej wzrok padł na osobę stojącą w progu, a wtedy kompletnie osłupiała.

-Witaj Izzy, kochanie.

To była matka Wellingera.

Diana Wellinger przekroczyła próg mieszkania pewnie, rozglądając się wokół z umiarkowanym zainteresowaniem. Iz zamknęła powoli drzwi, wciąż lekko oszołomiona tą wizytą. W życiu by się nie spodziewała, że ta kobieta się tu pojawi. Nawet nie potrafiła sobie przypomnieć, czy Karl kiedykolwiek wspominał, by Diana odwiedzała swojego syna w Monachium, odkąd wyjechał na studia.

Mocno wątpliwe.

-Jego pokój jest tam – mruknęła, widząc pytające spojrzenie kobiety. Ta uśmiechnęła się do niej z wdzięcznością i ruszyła we wskazanym kierunku.

Nie zapukała, tylko od razu weszła do środka, co było dość ryzykownym posunięciem, biorąc pod uwagę fakt, że trudno było przewidzieć, co właściwie Wellinger tam robił. Jednak widocznie nie robił nic dziwnego, bo Diana nie wybiegła nagle z pokoju, tylko spokojnie do niego weszła.

Izzy usłyszała zaskoczony głos Wellingera, wypowiadający coś w stylu ,,Mamo?! Co ty tutaj robisz?!”, a potem głos kobiety, znacznie spokojniejszy, ale wyraźnie znękany, gdy z cichym westchnieniem zapytała:

-Synu, coś Ty znowu zmalował?

Dodaję dzisiaj, bo a co tam.

Jak ja wymęczyłam ten rozdział, to tylko ja wiem.

Że jest dłuższy niż przewidują normy to też widać.

Że nie bardzo wiem, co teraz (poza dziesiątką, dziesiątka gotowa) to też tylko ja wiem.

Ale jakoś to będzie. Chyba. Mam nadzieję.

Za zaległości już nawet Was nie przepraszam.

Obiecuję, że nadrobię. Jak zawsze, kiedyś.

Naprawdę jest ciężko czytać i komentować wszystko na bieżąco, ale się postaram.

Trzymajcie się ;*