Szesnaście: Od dłuższego czasu.

Już na klatce schodowej usłyszeli krzyki.

Izzy pierwsza znalazła się przy drzwiach; naciskając klamkę rzuciła Andreasowi lekko zdumione spojrzenie. Rozłożył ręce i uniósł pytająco brwi, więc otworzyła drzwi i weszła do mieszkania.

W tym samym momencie w jej stronę nadleciał jakiś przedmiot; uchyliła się, wykazując nadzwyczajny refleks. Rozległ się odgłos tłuczonego szkła i zduszone przekleństwo.

Odwróciła się, by spojrzeć na Wellingera, a wtedy z niemałą ulgą uświadomiła sobie, że nic mu się nie stało, że tak jak ona wyszedł z tego cało. Z jego zszokowanego spojrzenia wyczytała jednak, że kompletnie nie rozumie tego, co się przed chwilą wydarzyło.

Ona też nie rozumiała. Zdjęła buty i bez wahania wkroczyła do swojego dawnego pokoju. Drzwi były szeroko otwarte; to przez nie musiała wylecieć nocna lampka – bo sądząc po szklanych odłamkach rozsypanych po podłodze, była to właśnie lampka – zaś w jego centrum znajdowali się Karl i Millie.

-Więc wierzysz w to co Ci powiedział ten idiota Wellinger, tak?! - wrzasnęła czerwonowłosa. Jej twarz kipiała gniewem. Karl zdawał się być jeszcze spokojny, jak to on.

Na pewno to nie z jego ust wypłynęły krzyki, które usłyszeli już na klatce.

-Nie powiedziałem, że w to wierzę – odpowiedział cierpliwie. Izzy widziała jednak w jego postawie jakąś ostrożność, jakby był w ciągłej gotowości do natychmiastowej ucieczki. I raczej mu się nie dziwiła, skoro przed chwilą Millie rzuciła w niego szklaną lampką. - Chcę mieć tylko całkowitą pewność, że wszystko jest w porządku z dzieckiem.

-Wiesz, że jest! Przecież regularnie chodzę do ginekologa!

-Nie wszystko można zobaczyć na USG.

Millie pokręciła głową ze złością i spojrzała w bok. A wtedy zauważyła stojących w drzwiach Izzy i Andreasa. Na jej twarzy najpierw odmalowało się zaskoczenie, które szybko zostało zastąpione szyderczym uśmieszkiem.

-Widzę, że nikt Was nie nauczył, że to nieładnie podsłuchiwać – syknęła, zwracając na nich uwagę Karla. Iz spojrzała na niego, spojrzała mu prosto w oczy. Chciała coś z nich wyczytać, a jednocześnie uśmiechnęła się do niego, by pokazać mu jak wiele dla niej znaczy to, że jednak, mimo wszystko, mimo wątpliwości zdecydował się na tą rozmowę z Millie. Nie odwrócił od razu wzroku, pozwolił, by ten kontakt trwał przez dłuższą chwilę.

To znów odgrodziło ich od świata. Znów byli tylko oni dwoje, przenikający się nawzajem, niezrozumiani przez nikogo innego.

Ten wyjątkowy moment przerwał Wellinger, gdy parsknął cicho i mruknął pogardliwie:

-Jeśli zależy Ci na prywatności to następnym razem nie drzyj mordy na pół kamienicy.

Teraz to Millie prychnęła, po czym odparowała:

-I mówi to ten, który praktycznie co noc budzi pół kamienicy …

Andreas już szykował się do riposty, po której posypałyby się kolejne i ta słowna potyczka nigdy nie dobiegłaby końca. Właśnie dlatego Izzy złapała go za ramię, a gdy na nią spojrzał, pokręciła głową.

-Przestań – mruknęła cicho. W jego oczach ujrzała bunt, więc westchnęła, nachyliła się bliżej niego i dodała: - To nie ma sensu, Andreas. Zresztą nie o to tu chodzi, prawda? Mieliśmy rozmawiać o Twoim dziecku.

Specjalnie podkreśliła to przedostatnie słowo.

A on jej nie poprawił.

Chyba po raz pierwszy w życiu.

-Przestań pieprzyć, Millie – odezwała się, kierując na nią wzrok i krzyżując ramiona na piersiach – Andreas przyłapał Cię z kokainą. To nie ja biorę, tylko Ty i wszyscy o tym wiemy. I już Ci mówiłam, że w dupie mam co z sobą zrobisz. Jak dla mnie to możesz nawet puszczać się za towar w jakichś podejrzanych dzielnicach, co noc z innym. Twoje życie, Twoja sprawa. Ale dopóki jesteś w ciąży, odpowiadasz też za życie drugiej osoby. Nie zamierzam Ci pozwalać skrzywdzić tego dziecka. Nikt tutaj Ci nie pozwala.

Nie musiała patrzeć na Karla i Andreasa, by upewnić się w tym, co mówi. Wiedziała, że w tej kwestii ma ich pełne poparcie.

Karl był Karlem i najzwyczajniej w świecie chciał zbawić cały świat.

A Andreas był sobą … ale ostatnio wystarczająco często odkrywał przed nią tą dobrą część swojej osobowości, by dać jej pewność, że jest po jej stronie.

No i był ojcem tego dziecka.

Musiał choć trochę przejmować się jego losem.

Millie przez chwilę nic nie mówiła; jej spojrzenie prześlizgiwało się po twarzach całej trójki. Izzy miała jednak wrażenie, że to na nią dziewczyna patrzy najczęściej.

Z nienawiścią.

Obietnicą zemsty.

Nie przejęła się tym. Millie odebrała jej wszystko, nie było już niczego, co jeszcze mogłaby jej zrobić.

I w końcu się poddała. Próbowała nadrobić pewnym siebie uśmieszkiem, ale Izzy widziała, że iskierki w jej oczach zgasły. A potem westchnęła, wywróciła ostentacyjnie oczami i mruknęła:

-Proszę bardzo, jak Wam tak zależy, to mogę teraz zaraz iść do szpitala. Zrobić jakieś badania, co chcecie. Możecie być pewni, że jestem czysta, a dziecko ma się dobrze. Pasuje Wam?

Znowu przesunęła wzrokiem po ich twarzach. Izzy ściągnęła brwi.

Ta kapitulacja wydawała jej się bardzo podejrzana...

Nim jednak zdążyła choćby mrugnąć, Karl skinął głową i odezwał się:

-Tak, mi pasuje. Pójdę z Tobą.

-Świetnie – warknęła Millie, po czym odwróciła się na pięcie i ruszyła w stronę drzwi. Izzy zeszła jej z drogi; Wellinger za to nawet nie drgnął. Przepchnęła się obok niego, potrącając go mocno ramieniem, a on nie oddał jej chyba tylko ze względu na jej stan.

Karl wyszedł chwilę po niej. Nic nie powiedział. Już nie spojrzał na Izzy.

Trzasnęły drzwi wyjściowe i już ich nie było.

-Wygląda na to, że dopięliśmy swego – zauważyła cicho Izzy, spoglądając dość niepewnie na Andreasa. Pokiwał głową, z dziwnym namysłem i nic nie powiedział. Stali tak przez chwilę w milczeniu, aż w końcu otrząsnęła się.

Wtedy też przypomniała sobie o rozbitej lampce, więc odwróciła się i ruszyła w stronę kuchni. Z szafki wyciągnęła zmiotkę i szufelkę, po czym wróciła do przedpokoju.

Andreas stał tam, opierając się o ścianę, wciąż z lekko zmarszczonym czołem. Otrząsnął się dopiero, gdy Izzy podeszła bliżej drzwi, przykucnęła i wykonała pierwszy ruch zmiotką, zgarniając parę kawałków szkła na szufelkę.

Wtedy też zbliżył się do niej i zdecydowanym ruchem wyrwał jej szufelkę z ręki.

-Co robisz? - obruszyła się, obrzucając go oburzonym spojrzeniem. Uśmiechnął się lekko kpiąco.

-Dopiero co zszyli Ci rękę, wolałbym więc, żebyś trzymała się z dala od szkła i innych ostrych rzeczy, przynajmniej na razie.

Chciała zaprotestować, ale już wziął jej zmiotkę, a potem przykucnął obok niej i zabrał się za zbieranie kawałków rozbitej lampy. Patrzyła na niego przez chwilę, bez słowa, w końcu westchnęła cicho i pokręciła głową.

-Nie jestem sierotą.

Powiedziała to bez namysłu, bardziej do siebie niż do niego, bo to chyba właśnie samą siebie chciała przekonać, że taka jest prawda.

Andreas pokręcił głową z rozbawieniem.

-Wystarczy ,,dziękuję” - mruknął, zgarniając ostatnie odłamki szkła i rozglądając się uważnie, czy na pewno niczego nie pominął. Gdy już upewnił się, że teren czysty, podniósł się do pozycji stojącej i odwrócił w jej stronę.

Wtedy też natrafił na jej spojrzenie. Uniosła lekko kąciki warg i rzuciła cicho:

-Dziękuję.

A on, mimo iż wiedział, że przecież nie zrobił dla niej nic wielkiego, też się uśmiechnął i poczuł dziwną lekkość na sercu.

Wyrzucając potłuczone szkło do kosza, w kuchni pomyślał, że Millie może i była suką, może i skłóciła z sobą Karla i Izzy, może i namieszała im w życiu i przysporzyła mnóstwa problemów.

Ale jednocześnie był jej wdzięczny, bo chyba, nieświadomie i przypadkiem, zrobiła też wiele dobrego.

Bardzo wiele dobrego.

Izzy westchnęła ciężko, gdy już pozbierała z całego mieszkania potrzebne jej książki i notatki i rozsiadła się z tym wszystkim na łóżku w pokoju Wellingera. Tam od razu otworzyła pierwszą z książek i zabrała się do nauki.

Studia naprawdę dawały jej w kość. Trwały dopiero dwa miesiące, a ona już czuła się obciążona. Jednak przysięgła sobie, że je ukończy.

Że i na tym polu nie poniesie porażki.

Zmieniła pozycję z siedzącej na leżącą, kładąc się wygodnie na brzuchu. Książkę oparła o poduszkę i przesuwała oczami po jej stronach, starając się zapamiętać jak najwięcej z czytanego tekstu. Już za dwa dni miała egzamin, a ostatnimi czasy jej głowę zaprzątało wszystko z wyjątkiem nauki.

Teraz też nie było inaczej.

Próbowała się skupić, jednak wszelkie resztki koncentracji jakie udało jej się osiągnąć szybko uciekały. Myślała o Karlu, myślała o Millie, o tym dziecku, o badaniach, o tym co się wkrótce okaże.

Myślała o Wellingerze.

Westchnęła ponownie, gdy uświadomiła sobie, że znowu nie wie o czym czyta i szybko wróciła oczami na samą górę strony, zaczynając od nowa. I właśnie udało jej się na chwilę odzyskać koncentrację i skupić myśli na tym, na czym powinny być skupione, gdy rozległ się dzwonek jej telefonu.

Izzy zmarszczyła brwi. Komórka leżała na biurku, więc przekręciła się i wstała z łóżka, a potem podeszła bliżej, złapała za telefon i odebrała, bez patrzenia na ekran.

-Tak?

-Izzy? - to był Karl. I odezwał się bezpośrednio do niej, sam z siebie, chyba po raz pierwszy od paru tygodni. Serce jej mocniej zabiło. Odchrząknęła, by opanować wzruszenie, które ją ogarnęło i odpowiedziała:

-Co jest?

-Lekarze zrobili Millie badanie krwi. Nie miała żadnych narkotyków. Ale dziecko …

Karl urwał, a w jego głosie zabrzmiała jakaś niepokojąca nuta. Serce Iz na moment zamarło, by po chwili zacząć walić jak oszalałe.

-Co? - spytała, zaciskając mocno palce na telefonie i oczekując odpowiedzi brata.

-Nie jest z nim dobrze, Iz. Lekarze chcą, żeby Millie została w szpitalu, najlepiej już do rozwiązania.

Mówił tak, jakby powstrzymywał się od płaczu, a Izzy znała go na tyle dobrze, by domyślić się, że jest nawet gorzej niż by wynikało z jego słów. Powoli przesunęła się w stronę łóżka i opadła na nie, odciążając miękkie z nerwów nogi.

Chwilę trwało, nim w miarę się pozbierała, a wtedy odezwała się:

-Karl?

-Tak?

-Będzie dobrze, prawda? - zdawała sobie sprawę, że to pytanie świadczy o jej naiwności, ale musiała je zadać. Karl był osobą, która już tyle razy zapewniała ją, że wszystko się jakoś ułoży, a jego słowa miały tak ogromną moc, że Izzy wystarczyło tylko krótkie ,,tak” z jego strony, by całkowicie się uspokoić.

Jednak, tym razem, nie doczekała się uspokojenia.

-Nie wiem, Iz – mruknął tylko, po czym rozłączył się.

Jeszcze długo potem siedziała, wpatrując się tępo w ścianę.

Jedno wiedziała na pewno.

Nie ma mowy, żeby dzisiaj dała radę czegokolwiek się nauczyć.

Święta nadchodziły wielkimi krokami, sezon skoków trwał w najlepsze, Millie cały czas leżała w szpitalu, a Izzy miała wrażenie, że żyje jedynie poniedziałkami, bo to właśnie wtedy Karl i Andreas wracali z zawodów, wreszcie zapełniając pustkę panującą w mieszkaniu.

Nie znosiła Millie i cieszyła się, że nie musi jej oglądać. Poza tym, była spokojniejsza, gdy wiedziała, że dziecko, które czerwonowłosa nosi jest pod opieką lekarzy i nie dzieje mu się już żadna krzywda.

Ale czuła się osamotniona. Wracanie do pustego mieszkania, gdzie nie było się nawet z kim pokłócić, dawało jej mocno w kość. Tym bardziej cieszyła się z tych zbliżających się świąt, bo oznaczały one, że Karl i Andreas zostaną w kraju na cały długi tydzień. Jasne, potem czekał ich Turniej Czterech Skoczni, ale o tym na razie nie chciała myśleć.

Miała przed sobą perspektywę cudownego tygodnia i to podnosiło ją na duchu.

No i liczyła na coś jeszcze.

A mianowicie na to, że Karl, pod wpływem świątecznej atmosfery, zakropionej chrześcijańską potrzebą wzajemnej miłości i pojednania, wybaczy jej każdy błąd i głupotę i pozwoli, by między nimi znowu wszystko było jak dawniej.

Potrzebowała tego.

W końcu Karl był najważniejszą osobą w jej życiu.

Zawsze i na zawsze.

W przeddzień Wigilii Monachium już całe tonęło w śniegu, a niskie temperatury tu panujące były rekordowymi w całych Niemczech.

Nie powstrzymało ich to jednak przed wstaniem punkt piąta i wyjściem do parku. Izzy nie przerażała perspektywa mrozu. Chyba naprawdę się już od tego uzależniła; potrzebowała tych parunastu przynajmniej minut truchtu albo chociażby spaceru na świeżym powietrzu, z Wellingerem czy bez.

To ją uspokajało. Sprawiało, że reszta dnia malowała się w znacznie bardziej kolorowych barwach.

Jednak tym razem, za sprawą Wellingera, który dzień wcześniej wraz z Karlem wrócił z zawodów w Engelbergu, Izzy towarzyszył przede wszystkim niepokój.

Było jakoś inaczej i ona to czuła.

Wellinger zachowywał się dziwnie, wręcz nerwowo.

Parę razy przyłapała go jak rzuca jej ukradkowe spojrzenie, chociaż za każdym razem, gdy na niego popatrzyła, spoglądał już w przeciwnym kierunku. Nie odzywał się do niej.

I wciąż widziała, że jej się przygląda, cały czas.

W taki sposób minęła im godzina. Wracali, nadal milcząc, a w tej ciszy były jakieś dziwne skrępowanie i dystans.

Przeczuwała, że coś wisi w powietrzu.

Gdyby wcześniej udało jej się złapać choć jedno z tych ukradkowych spojrzeń rzuconych jej przez Wellingera, ujrzałaby iskry w jego oczach.

Zauważyłaby, że powietrze między nimi dosłownie drży od elektrycznych wyładowań.

I zrozumiałaby, że one muszą w końcu zostać rozładowane.

Zatrzymali się pod blokiem; Wellinger wyciągnął klucz z kieszeni bluzy i otworzył drzwi, a potem przepuścił ją przodem. Przechodząc obok niego, otarła się lekko o jego ciało.

I poczuła się dziwnie.

Pokonanie schodów zajęło jej parę sekund. On dołączył do niej chwilę później. Znowu musiała zaczekać aż wyjmie kolejny klucz i otworzy kolejne drzwi, by wpuścić ją do mieszkania.

Ale się nie doczekała.

Sięgała właśnie ręką ku głowie, by zdjąć z niej czapkę, gdy za tą właśnie rękę została złapana przez Andreasa.

A potem on, najzwyczajniej w świecie, odwrócił ją ku sobie, przycisnął do ściany i pocałował.

To był pocałunek kipiący namiętnością. Wywołał w niej same skrajne uczucia; w pierwszej chwili szok i przerażenie, które stopniowo przerodziły się w pożądanie. W tym momencie pojęła, że Wellinger nosił się z zamiarem pocałowania jej już od początku ich biegania, już od kiedy pojawiła się na klatce i spojrzał na nią po raz pierwszy.

A może nawet już od wielu, wielu dni.

Może nawet od zawsze.

Nie pozwoliła mu długo czekać na jakąś reakcję z jej strony. Szarpnęła go za poły bluzy, przyciągając bliżej do siebie i pocałowała go.

Obdarzali się krótkimi, szybkimi pocałunkami, wyrażającymi przede wszystkim zachłanność i łapczywe wręcz pragnienie fizycznej bliskości. Odsunął się od niej dopiero, gdy obojgu zabrakło tchu, a wtedy oparł czoło o jej czoło i spojrzał jej w oczy.

Jej tęczówki były przesłonięte pożądaniem.

Widział to już tak wiele razy.

Doświadczał czegoś takiego już tak wiele razy.

A jednak tym razem było inaczej.

-Drżysz – wyszeptała, ściskając mocno materiał jego bluzy. Oddychała prosto w jego rozchylone wargi, a na jej twarzy malował się wyraz tępego oszołomienia.

Miała rację. Drżał.

Kolejne niezwykłe zjawisko.

Pokręcił lekko głową, ale milczał, bo nawet gdyby chciał coś teraz powiedzieć, to i tak nie dałby rady.

Puściła go i odsunęła delikatnie od siebie. A potem wyciągnęła sobie klucz z kieszeni jego bluzy, włożyła go do zamka i przekręciła. Drzwi ustąpiły. Zerknęła przez ramię na Andreasa, który wciąż stał w tym samym miejscu, patrząc na nią zagadkowo.

Chwyciła go za rękę i pociągnęła za sobą w głąb mieszkania.

-Chodź – szepnęła, rzucając klucz na podłogę i popychając drzwi tak, by same się zatrzasnęły. A potem zmierzyła do jego pokoju, cały czas ciągnąc go za rękę.

Szedł za nią posłusznie, bez protestów. Gdy już zamknęły się za nimi drzwi jego pokoju, gdy już zostali zupełnie sami, tylko ona i on, gdy cała reszta świata przestała istnieć, Izzy podeszła znów blisko niego i spojrzała mu prosto w oczy.

A potem stało się coś niesamowitego.

I pierwszy raz w życiu doświadczył czegoś takiego, pierwszy raz pozwolił kobiecie przejąć inicjatywę, pierwszy raz był taki bierny, a jednocześnie tak bardzo skupiony na drugiej osobie.

Pierwszy raz dostrzegł w tej całej cielesności namiastkę ducha, uczucia, może nawet miłości...

Pierwszy raz pomyślał, że mógłby tak każdej nocy. Tylko z tą jedną kobietą.

I nie potrzebowałby żadnej innej.

-Wiesz, że to mi się kiedyś śniło? - odezwała się, przerywając panującą między nimi od dłuższej chwili ciszę i sprawiając, że Andreas na moment przestał się bawić kosmykiem jej długich włosów. Spojrzał na nią z lekkim zaskoczeniem i spytał:

-Ale co?

-No … to. Miałam sen, z Tobą w roli głównej – umilkła na chwilę, po czym uśmiechnęła się pod nosem i dodała: - Erotyczny sen.

Tak jak się spodziewała, lekkie zaskoczenie przerodziło się w szok. Andreas aż podniósł się na łokciu i spojrzał na nią z góry.

Był wyraźnie oszołomiony.

-Miałaś sen, w którym poszliśmy razem do łóżka? - powtórzył niedowierzająco, a ona nie zdołała nad sobą zapanować i zaśmiała się krótko.

-Do niczego nie doszło. Na szczęście obudziłam się we właściwym momencie.

Powoli na jego twarzy też pojawił się uśmiech. Pokręcił głową i położył się znów obok niej.

-Zawsze wiedziałem, że skrycie mnie pragniesz – stwierdził z pełnym przekonaniem. Zaśmiała się kolejny raz.

-Chciałbyś, co? - mruknęła, po czym przekręciła się na bok i oparła głowę o jego pierś. Objął ją ramieniem, wtulając twarz w jej włosy.

-Już nie muszę tylko chcieć...

Nie wiedziała jak ma to rozumieć.

Nie chciała nawet za bardzo myśleć o tym co się stało, bo mogłaby dojść do jakichś niepożądanych wniosków.

Bała się.

Wszystkiego, ale najbardziej samego strachu. Bo to on ją blokował, zawsze.

Więc teraz chciała po prostu zachować spokój i wyłączyć myślenie.

I chyba jej się udało.

Dobra, najwyżej.

Z taką małą bombą, i nie pytajcie mnie co robię, nie mam pojęcia.

I naprawdę nie wiem jakim cudem wyszedł taki długi.

I mam cholerną nadzieję, że jednak będzie konkurs w Innsbrucku, bo jak nie to Sylwia będzie płakać. Bardzo bardzo.

No dobra, wiecie, że Was kocham.

Ale następny rozdział jest nietknięty i nie wiem kiedy się pojawi ... może jakoś to będzie ;)