Czternaście: Gdy wszystko się zmienia.

W ciągu następnych trzech tygodni Izzy przeszła prawdziwą szkołę życia.

W pierwszym tygodniu Wellinger regularnie wyrywał ją z łóżka i po całej serii ciosów, jakie próbowała mu zadać, a na które odpowiadał bez najmniejszych oporów, po głośnych okrzykach i wyzywaniu siebie nawzajem, gdy zapewne obudzili wszystkich sąsiadów, Izzy w końcu kapitulowała i wygrzebywała się z ciepłej pościeli. A potem biegła zawsze parę metrów za Wellingerem, myśląc tylko o tym, w jaki sposób znajdzie zgubione dużo wcześniej płuca i narażona na kpiące uśmieszki chłopaka, gdy zatrzymywał się wspaniałomyślnie co jakiś czas i czekał, aż ona się z nim zrówna. Po powrocie do mieszkania, padała jak długa na łóżko i marzyła tylko o tym, by umrzeć.

Drugi tydzień był jedynie minimalnie lepszy, a w pewnym sensie nawet i gorszy. Już nie dostawała zadyszki przy samej rozgrzewce, ale wyłożyła się na najważniejszej rzeczy. Nie potrafiąc dłużej wytrzymać, próbowała jakoś przemycić papierosy i zapalić choćby tego jednego jedynego, jednak na jej nieszczęście Wellinger ją nakrył. Izzy nie mogła zrozumieć czemu aż tak się zawziął; jakby jej rzucenie palenia było jego osobistym sukcesem, ale przypłaciła tę chwilę słabości bardzo srogo: następnego dnia Andreas wyrwał ją z łóżka jeszcze wcześniej niż zwykle i kazał jej biegać całą godzinę dłużej. Po czymś takim odechciało jej się nie tylko papierosów, ale w ogóle jakichkolwiek czynności życiowych.

A potem przyszedł trzeci tydzień. Listopad robił się coraz zimniejszy, a rano było zupełnie ciemno, jednak Izzy zacisnęła zęby i w końcu zrozumiała, co to wszystko ma na celu. Budziła się teraz odruchowo, jeszcze przed piątą, ubierała ekspresowo i to ona czekała na Wellingera na klatce, wykorzystując te parę minut na dodatkowe rozciągnięcie mięśni. Przestała wlec się za nim; potrafiła dotrzymywać mu kroku, a gdy zaczynał rozmowę, nie musiała się zatrzymywać, by odetchnąć i dopiero wtedy odpowiedzieć. Uczyła się kontrolować pracę serca i płuc, uczyła się właściwie oddychać i stawiać kroki, tak jak jej to pokazywał.

A co najważniejsze uczyła się czerpać z tego wszystkiego przyjemność. Powoli stawało się to jej nowym nałogiem, jednak w przeciwieństwie do papierosów, ten nałóg niósł ze sobą same korzyści. Czuła się lepiej, znacznie lepiej.

I przestała tęsknić za nikotyną, za tym choćby jednym pociągnięciem, za które kiedyś oddałaby życie. Teraz biegała codziennie, z Wellingerem czy bez, to nie miało dla niej znaczenia.

Ponieważ pokochała to, całym sercem i już nie wyobrażała sobie bez tego życia.

Wiedziała, że Karl byłby z niej dumny.

Bo ona była dumna sama z siebie. I to było najważniejsze.

23 listopada w Monachium spadł śnieg, zaskakując wszystkich mieszkańców i raczej nie wywołując w większości zachwytu. Izzy nie zrobiło to większej różnicy – po prostu włożyła grubszą bluzę i naciągnęła na głowę czapkę, po czym punkt piąta wyszła ze swojego – czy raczej Wellingera – pokoju, by zaczekać na niego, tak jak zawsze.

Zdziwiła się, gdy ujrzała go stojącego na klatce. Ostatnio rzadko się zdarzało, by to on był pierwszy. Uśmiechnął się na widok jej zdumionego spojrzenia i zbiegł od razu po schodach.

Tradycyjnie skierowali się w stronę parku. Izzy biegła, całkowicie skupiona na tej czynności, nie zwracając uwagi ani na Andreasa, ani na innych ludzi, których było tutaj jednak jak na lekarstwo. Piąta rano w listopadzie to nie była wymarzona pora na spacery.

Lubiła to. To poczucie, że ma ten ogromny park prawie wyłącznie dla siebie, tę ciszę, w której słyszała tylko własne kroki skrzypiące na śniegu i wsłuchiwała się w swój oddech.

Był też Wellinger … który akurat zdecydował się przerwać ową ciszę i rozpocząć rozmowę:

-Wiesz … jest coś o czym powinienem był Ci powiedzieć … już dawno temu.

Rzuciła mu krótkie spojrzenie, ale nie zwolniła kroku.

-No to mów.

-To dłuższa historia. Może zrobimy przerwę?

Spojrzała na niego ze złośliwym uśmieszkiem, którego nie zdołała powstrzymać, ale on zdawał się go w ogóle nie zauważyć. Zatrzymał się i zmierzył w stronę ławki. Miał poważną minę, gdy zapatrzył się gdzieś w przestrzeń, a ona nie miała pojęcia, jak ma to rozumieć.

-No dobra, to mów co jest.

Zgarbił się, opierając ręce na kolanach i bez zbędnych ceregieli, zaczął:

-Chodzi o Millie. Kiedyś … to było parę tygodni temu, mniej więcej wtedy, gdy odwiedziła mnie moja matka, pamiętasz? Wtedy nakryłem ją na czymś, czego nie powinienem był zachowywać dla siebie. Kurwa, tak naprawdę to już dawno temu powinienem był Ci powiedzieć …

Pierwszy raz widziała Wellingera w takim stanie; wyglądał jakby miał ochotę chwycić się za włosy i powyrywać je sobie garściami. Na jego twarzy malowało się odbicie wewnętrznych uczuć; tak rzadkie dla niego zjawisko, że wpatrywała się w niego jak urzeczona, pragnąc uchwycić ten, bez wątpienia, ulotny moment. A tymczasem on westchnął ciężko i dodał:

-Millie bierze. To więcej niż pewne. Przyłapałem ją prawie że na gorącym uczynku, nie ma innej możliwości.

Po tych słowach spojrzał na nią, a w jego oczach wyraźnie widać było rozdarcie. Siedziała, patrząc na niego i nie była w stanie wydobyć z siebie ani jednego słowa. Dlatego też pokręciła głową i pozwoliła sobie odpłynąć myślami.

A więc miała rację … wtedy, gdy Karl rzucił na stół tą kokainę, wtedy gdy osądził ją o ćpanie, przemknęło jej przez głowę, że Millie miała coś wspólnego z narkotykami. I rzeczywiście, miała.

A potem uderzyła ją kolejna myśl. Przecież Millie była w ciąży. I brała to świństwo, chociaż świetnie zdawała sobie sprawę jakie to stwarza konsekwencje dla jej dziecka …

Zamrugała i skupiła ponownie wzrok na Wellingerze. Z jego oczu wyczytała, że myślał o tym samym co ona.

-I co teraz? - spytała, wypowiadając na głos ich wspólne myśli.

On jedynie westchnął ciężko i przetarł twarz dłońmi.

Zależało mu. Ten fakt ją zaskoczył, ale nie ulegało wątpliwości, że naprawdę mu zależało, chociaż nie byłaby w stanie wskazać na czym i na kim dokładnie.

I on sam pewnie też nie.

Po tej rozmowie ani on ani ona nie mieli za bardzo ochoty na bieganie. Chwilę jeszcze siedzieli na parkowej ławce, milcząc i rozmyślając nad tym wszystkim, aż w końcu przenikliwe zimno i gęsto padający śnieg wygoniły ich stamtąd. Wracali powoli do mieszkania, wciąż nie mówiąc ani jednego słowa.

Z dłońmi wciśniętymi głęboko w kieszenie bluzy, Izzy myślała tylko i wyłącznie o swoim bracie i o tym, co by zrobił, gdyby się dowiedział.

Powinien wiedzieć...

-Jeżeli Millie bierze – zaczęła, przerywając panującą między nimi ciszę i sprawiając, że Wellinger wyrwał się z otępienia i spojrzał na nią – a wszystko na to wskazuje … to nigdy nie urodzi Ci dziecka, Andreas.

-To nie jest …

-Tak, wiem, nie Twoje dziecko! - warknęła, unosząc głos. Zaraz potem przystanęła i odwróciła się w jego stronę, posyłając mu oczami błyskawice – To nie ma najmniejszego znaczenia, jasne? Twoje czy nie Twoje, to wciąż dziecko, wciąż żywa istota. Narkotyki je okaleczą albo i zabiją. To wszystko nie może tak po prostu nie dać żadnych konsekwencji. Millie szkodzi temu dziecku i najwyraźniej ma to głęboko w dupie. Ale ja nie mam. Z tym trzeba coś zrobić.

Nie odpowiadał jej przez długi czas, wpatrując się w nią z jakimś dziwnym wyrazem twarzy. Starała się coś wyczytać z jego oczu; tym razem się nie maskował. Wręcz przeciwnie, było tam tyle różnych uczuć, że zlewały się w jedną wielką niezrozumiałą plamę i jej starania spełzły na niczym.

Westchnęła cicho, kręcąc lekko głową.

-Już mnie nawet nie obchodzi czy mi w tym pomożesz czy nie, Wellinger. Ja tak tego nie zostawię.

Chciała iść dalej, ale on złapał ją za przedramię i odwrócił ponownie ku sobie. Uniosła brwi, pytająco.

-Co Ty właściwie chcesz zrobić, Iz? - spytał cicho, wciąż patrząc na nią z zaskoczeniem. Zdecydowanie zabrała jego rękę i wzruszyła ramionami.

-Na początku chyba porozmawiać z Karlem i powiedzieć mu o wszystkim. Powinien wiedzieć. Jakby nie było, jest jedyną osobą, która może coś zrobić w tej sprawie. Ani ja ani Ty nie mamy żadnych szans, by dogadać się z Millie. Ona może go tylko wykorzystywać i nic do niego nie czuć, ale … no wiesz, to Karl...

Nie musiała nic więcej dodawać, nie musiała mu tego tłumaczyć. Bo on zrozumiał.

I tak, wiedział, że miała rację. Karl był po prostu Karlem i to wystarczało, by mieć nadzieję, że da radę jakoś wpłynąć na Millie i ocalić dziecko, które nosiła.

Ich spojrzenia skrzyżowały się na jeden krótki moment, a wtedy ujrzał w jej oczach niepewność. Była zdecydowana, tak, bardzo zdecydowana, by to zrobić, ale jednocześnie wiedział, że bała się tej rozmowy z Karlem.

I chyba właśnie to, ten jej strach, całkiem racjonalny i łatwy do wytłumaczenia, skłonił go, by powiedzieć:

-Porozmawiamy z nim razem. I powiem mu co widziałem.

Nie uśmiechnęła się, ale w jej oczach coś się zmieniło. Część strachu rozproszyła się, ustępując miejsca uldze i wdzięczności. Chwilę później ruszyła znów przed siebie, a on poszedł za nią.

Trudno powiedzieć, które bało się bardziej tego, co miało wkrótce nadejść.

Millie jeszcze spała, gdy się obudził, więc wstał najciszej jak mógł i poszedł od razu do łazienki. Zawsze nastawiał budzik na pół godziny przed wyjściem, bo mimo iż rano nie mógł przełknąć nic prócz swojej ulubionej zielonej herbaty, wolał jednak mieć chwilkę czasu. Nie lubił się śpieszyć. Wprost nie cierpiał się spóźniać. Wolał mieć pewność, że na wszystko starczy mu czasu.

Umył się, ubrał, sprawdził czy ma w plecaku wszystkie książki, notatnik i długopisy. Nie przepadał za zajęciami z rana, ale z drugiej strony dzięki temu był wcześniej w domu i miał resztę dnia dla siebie. Dlatego zacisnął zęby i pocieszył samego siebie, przypominając sobie, że już za sześć godzin znowu tu wróci, do Millie.

A jutro przecież wyjeżdżał na konkurs, do Lillehammer, gdzie rozpoczynał się kolejny sezon skoków. Napawało go to ogromną nadzieją i optymizmem. Nie mógł się już doczekać.

Zaparzył sobie herbatę i usiadł w kuchni. Obejmując kubek rękami, patrzył za okno, jak płatki śniegu wirują w powietrzu, opadając powoli na ziemię i zasypując ulicę. Z pewnością większość ludzi znajdzie w tym ataku zimy powód do narzekania … on widział jedynie same plusy, bo przecież kochał zimę, kochał śnieg, grudzień, skoki … to był jego świat.

Dlatego też uśmiechnął się i powoli wziął pierwszy łyk gorącej herbaty.

Siedział tak długo, w zadumie, popijając herbatę i wpatrując się w piękny krajobraz za oknem, gdy niespodziewanie usłyszał jak drzwi się otwierają, a potem w przedpokoju rozlegają się kroki.

Wyprostował się odruchowo, a wszystkie jego mięśni się napięły. Siedział nieruchomo, nasłuchując.

Tak naprawdę doskonale wiedział, kto przyszedł.

Ile oni ostatnio spędzali ze sobą czasu...

Zacisnął wargi, a jego serce oszalało z napięcia związanego z oczekiwaniem. I w końcu się doczekał.

Izzy pierwsza pojawiła się w kuchni, w dresowych spodniach i bluzie, z czapką naciągniętą na głowę, a zaraz po niej Andreas, ubrany bardzo podobnie. Oboje mieli twarze zaróżowione od zimna, a na całych ich ciałach osiadły szybko topniejące płatki śniegu.

Izzy spojrzała na brata, na co on bardzo ostentacyjnie odwrócił wzrok w stronę okna, udając, że wciąż podziwia rozciągające się za nim widoki.

Usłyszał jej westchnięcie, a sekundę później odezwała się:

-Karl, nie musisz mieć ochoty ze mną rozmawiać, ale przynajmniej nas wysłuchaj. To cholernie ważne.

Nie odwrócił głowy w jej stronę i nic nie powiedział. Izzy zacisnęła dłonie w pięści. Miała ochotę wyć z bezsilności.

Miała ochotę położyć się przed nim krzyżem i błagać go, by przestał ją tak traktować.

-Chodzi o Millie.

-Domyśliłem się – odpowiedział, wpatrując się w okno tak zawzięcie, że aż oczy zaszły mu łzami. Palce zaciśnięte na uchwycie kubka całkowicie zbielały.

Izzy spojrzała na Andreasa z lekką desperacją. Pokiwał tylko głową, po czym podszedł bliżej, odsunął sobie krzesło i opadł na nie.

Zaraz potem wyciągnął rękę, złapał za kubek herbaty, którą Karl już wypił i wyrwał mu go z ręki, sprawiając tym samym, że Geiger w końcu na nich spojrzał.

-Twoja dziunia bierze, stary – powiedział stanowczo i bez śladu rozbawienia na twarzy. Karl uniósł brew, a Wellinger dodał: - Nie mówię tego, bo staję po stronie Twojej siostry, mówię to, bo to prawda. Sam ją na tym nakryłem, już dawno temu. I dawno temu powinienem był to Wam powiedzieć. Popełniłem błąd, teraz to wiem. I żałuję. Bo jeśli coś się stanie temu dziecku … chyba … mojemu dziecku … - skrzywił się lekko, a Izzy spojrzała na niego z niemałym podziwem, bo zdawała sobie sprawę, ile go musiało kosztować wypowiedzenie tych słów – To będzie to moja wina, wcale nie mniejsza niż jej.

Na moment zapadła między nimi cisza, w czasie której Karl tylko patrzył na Andreasa, a przez jego twarz przewijało się mnóstwo uczuć. W końcu zerknął szybko na Iz i natychmiast znów odwrócił wzrok, ale ona zdążyła zauważyć, że się zawahał.

Była nadzieja.

-No i co ja mam zrobić? - spytał w końcu, niby od niechcenia, ale było widać, że naprawdę go to poruszyło. Nie mogli mieć pewności, że im uwierzył, ale na pewno nie odrzucił tak całkowicie ich wersji. Był rozdarty … jednak Izzy znała swojego brata jak mało kto i musiała wierzyć w to, że i tym razem, tak jak zawsze, dokona właściwego wyboru.

-Porozmawiać z nią. Nie musisz zaraz mówić jej, że wiesz, że bierze, po prostu … - Wellinger urwał, co Izzy wykorzystała jako swoją szansę.

-Po prostu ją przekonaj do jakichś badań … może lekarz coś zauważy, może uda się jeszcze coś zrobić... jest nadzieja, że narkotyki nie uszkodziły tak bardzo płodu, może nawet w ogóle. Ale nie możemy tylko żyć nadzieją, musimy jeszcze coś zrobić... proszę Cię, Karl.

Sama usłyszała błaganie w swoim głosie. Brat spojrzał na nią i patrzył przez długą chwilę, wyraźnie poruszony desperacją, jaka odmalowała się w jej oczach.

Na moment znowu istniała między nimi nić porozumienia, na moment wszystkie złe chwile odeszły w dal, a oni byli tym kochającym się rodzeństwem, które oddałoby za siebie życie.

Chciała mu powiedzieć parę słów.

Przepraszam. Dziękuję. Nie mam do Ciebie żalu. Kocham Cię najmocniej na świecie.

Zamiast tego przygryzła wargę i odwróciła wzrok jako pierwsza.

Karl westchnął.

-Dobra, więc jest tak, że mam za chwilę zajęcia. Już dawno powinienem wyjść na tramwaj … będę musiał jechać następnym. Ale pomyślę o tym i porozmawiamy wieczorem, okej?

Wellinger pokiwał głową. Izzy nawet uśmiechnęła się lekko. Kamień nie spadł jej z serca, ale zostało ono choć częściowo odciążone.

Karl wstał, ominął ją i wyszedł. Paręnaście sekund później lekko trzasnęły drzwi wyjściowe.

Andreas przekręcił się na krześle w jej stronę.

-Na więcej chyba nie możemy liczyć – stwierdził. Zaraz potem wstał, odniósł kubek po herbacie Karla do zlewu i spojrzał na Izzy – Zrobię nam śniadanie, co?

Pokiwała głową, po czym opadła na krzesło i zapatrzyła się w okno, w które chwilę wcześniej tak namiętnie wpatrywał się jej brat.

Z zadumy wyrwał ją Wellinger, stawiając przed nią talerz jajecznicy. Zjadła bez apetytu, więcej jedzenia rozgrzebując widelcem, niż wkładając do ust. A potem znowu siedziała i znowu patrzyła, jednak nie w okno, ale na Andreasa, jak zmywał naczynia.

Ogarnęła ją przemożna ochoty, by podejść do niego i najzwyczajniej w świecie mocno go przytulić … powstrzymywała się tylko resztkami woli.

Tyle, ile zrobił dla niej w ostatnim czasie, chyba nikt, prócz Karla, oczywiście, nie zrobił dla niej przez całe życie. I nie chciała się zastanawiać nad tym, co ich teraz łączyło, nie chciała rozkładać jego trudnego charakteru na czynniki pierwsze i wietrzyć w jego zachowaniu jakiegoś podstępu. Chciała wierzyć, że on to wszystko robi z dobrej woli, że może naprawdę jest w nim coś wartościowego, coś co można lubić i czemu można ufać.

Nie miała zielonego pojęcia, jak by przeżyła ten cały ciężki okres, gdyby nie on.

I nie chciała sobie tego nawet wyobrażać.

Andreas zakręcił kurek i wytarł ręce w ścierkę, a potem odwrócił się w jej stronę i złapał jej spojrzenie.

-Co? - spytał lekko zaskoczony. Pokręciła głową, odrywając się w końcu od niego, a jej policzki nieznacznie poczerwieniały.

Chyba chciała mu podziękować. Ale takie słowa nie przeszłyby jej przez gardło. Nie teraz, nie przy nim, nie dla niego. Kiedyś pewnie tak. Miała nadzieję, bo nie mogłaby tak po prostu tego zostawić. Zbyt wiele dla niej zrobił, by nie zasłużyć na najmniejszy choćby wyraz wdzięczności.

-Nie masz dzisiaj zajęć? - spytała, bo była to pierwsza rzecz jaka przyszła jej do głowy.

Wzruszył ramionami.

-Może i mam – odpowiedział lekceważąco, po czym wyminął ją i poszedł do salonu.

Usiadł na kanapie, włączył telewizor.

Wciąż siedziała na tym krześle, gapiąc się w okno.

-Wiesz, że cały czas masz na głowie tą głupią czapkę? - usłyszała nagle jego głos. Ocknęła się i spojrzała na niego. Uśmiechał się kpiąco.

Izzy wyciągnęła rękę i pomacała się po głowie. Rzeczywiście, w tym wszystkim zapomniała zdjąć czapkę. Zrobiła to teraz, odkładając ją na stół i przygładzając dłonią włosy. W końcu westchnęła, podparła twarz na dłoni i właśnie miała po raz kolejny zapatrzyć się w zimowy krajobraz, gdy Wellinger znów się odezwał:

-Jezu, no chodź tu.

Posłała mu bardzo zaskoczone spojrzenie, ale nie dał się wciągnąć w żadną głupią gierkę. Ona też niespecjalnie miała na to ochotę, dlatego podniosła się z cichym westchnięciem i zmierzyła w jego stronę.

Gdy była już tuż przy nim, uniósł rękę, zostawiając jej wolną drogę do swojego torsu. Bez zbędnego zastanawiania się nad tym co robi, usiadła obok niego, podkurczając pod siebie nogi i przylgnęła do jego piersi.

Jej serce uspokoiło się, gdy już wtuliła policzek w jego obojczyk i kiedy objął ją ramieniem.

-Cholera, to najdziwniejsza chwila w moim życiu – stwierdził po chwili milczenia.

Zaśmiała się.

-Więc zamknij się i nie pieprz jej – odparła, zaciskając palce na jego bluzie i przymykając powieki.

A on, choć jeden raz w życiu posłuchał.

Karl wrócił po południu; grudzień sprawiał, że już o czwartej robiło się ciemno i gdy wszedł do mieszkania, wszystkie światła były pozapalane. Zmierzył od razu do swojego pokoju, oczekując, że zastanie tam Millie, jednak przeżył gorzkie rozczarowanie. Nie było jej tam.

Poszedł dalej, w głąb mieszkania.

W salonie natknął się na czyjąś obecność, jednak nie tą, na której mu zależało.

Andreas siedział na kanapie, trzymając w ręce pilota i przeskakując z jednego kanału na drugi. Wyraźnie nie mógł się zdecydować co właściwie chce oglądać.

I nie był sam, jednak Karl dostrzegł tą drugą osobę dopiero po chwili.

Jego siostra spała, zwinięta ciasno w kłębek, niczym kot, na tej samej kanapie, na której siedział Wellinger. Była przykryta kocem, a jej głowa znajdowała się na jego kolanach.

Karl aż przystanął i trwał długo w tej pozycji, ledwo wierząc w to, co zobaczył.

Miesiąc temu byłby w szoku, widząc ich siedzących w jednym pokoju, choćby i na dwóch jego końcach i nie skaczących sobie do gardeł.

Teraz nie potrafił zrozumieć tego, co między nimi było, a czego już na pewno nie można było nazwać wrogością.

Nie potrafiłby też ustalić, jak do tego doszło. I kiedy. Kiedy tak bardzo się do siebie zbliżyli.

Andreas zauważył go, ale nie odezwał się ani słowem. Stojąc tak i patrząc, Karl zwrócił uwagę na to, że drugą, wolną rękę Wellinger trzymał na plecach Izzy i przesuwał ją delikatnie to w górę, to w dół.

Zwrócił też uwagę na ten koc, którym była okryta i jego zdumienie znów narosło.

On chyba naprawdę śnił...

-Całą wieczność będziesz tak stał i się gapił czy może masz jakąś sprawę? - głos Wellingera wyrwał go z tego stanu otępienia. Zamrugał i wrócił do rzeczywistości. A wtedy okrążył stół kuchenny i błyskawicznie znalazł się w salonie.

-Gdzie jest Millie? - zapytał, zatrzymując się tuż przy kanapie. Izzy zajmowała trzy czwarte jej powierzchni, więc Karl powoli usiadł w fotelu i spojrzał wyczekująco na Andreasa.

Ten wzruszył ramionami, nie odrywając wzroku od ekranu telewizora.

-Cholera ją wie.

Karl poczuł jak narasta w nim strach. To była jedna z wielu kwestii, nad którymi dumał przez całe dzisiejsze zajęcia.

Ona tak często znikała, bez powodu. A przecież była już prawie w ósmym miesiącu ciąży. Powinna siedzieć w domu i pozwalać im mieć na siebie oko.

-Myślałem o tym wszystkim, co mi powiedzieliście – zaczął trochę niepewnie, pochylając się do przodu i opierając ręce, zgięte w łokciach o uda. Tą wypowiedzią zasłużył sobie na zainteresowanie ze strony Andreasa, bo odwrócił on głowę w jego stronę i uniósł brwi. Karl zrozumiał, że Wellinger oczekuje dalszego ciągu. Westchnął cicho i podjął rozpoczęty wątek: - Nie chciałem Wam wierzyć... ale jest tak, że istnieje bardzo wiele dowodów, których nie mogę ignorować. Jak to właśnie. Gdzie ona się podziewa, gdy znika na długie godziny? Jest już w zaawansowanej ciąży, nie powinna się tak zachowywać.

-Co jawnie pokazuje, że ma w dupie to dziecko – wtrącił Wellinger. Karl posłał mu krótkie spojrzenie, więc umilkł i pozwolił mu mówić dalej.

-Nie mogę uwierzyć, że Millie naprawdę bierze … nie wiem, wydaje mi się, że musi istnieć jakieś inne, logiczne wytłumaczenie.

-Ale mogłeś uwierzyć, że Izzy bierze, tak?

Karl ponownie uniósł głowę i ich spojrzenia się skrzyżowały. Przez chwilę wpatrywali się w siebie, bez słowa, aż wreszcie Karl przeniósł wzrok z Andreasa, na swoją siostrę. Sen sprawiał, że jej twarz wyglądała bardzo spokojnie i łagodnie.

W jego sercu wezbrała miłość.

Przecież ją kochał. Zawsze była dla niego najważniejsza na świecie.

Palce Wellingera przesunęły się delikatnie po karku Izzy, zahaczając o kosmyki jej długich włosów, opadających jej na twarz. Karl przez chwilę patrzył, jak Andreas odgarnia jej włosy za ucho, odkrywając całkowicie twarz, a potem kiwnął głową w kierunku Iz i spytał:

-Co to wszystko ma znaczyć?

A gdy jedyną odpowiedzią Andreasa, było uniesienie brwi w geście zapytania, westchnął i dodał:

-Nigdy nie widziałem, żebyś okazywał komuś tyle troski. Właściwie nigdy nie widziałem, żebyś komukolwiek okazywał jakąkolwiek troskę. Coś jest między Wami, a ja to przegapiłem?

Myślał, że Wellinger zmiesza się i nie będzie chciał odpowiadać na to pytanie. Przeliczył się jednak, gdyż on najzwyczajniej w świecie prychnął i z charakterystyczną dla siebie wyniosłością, mruknął:

-Mnóstwo rzeczy przegapiłeś, Karl.

Zapadła między nimi cisza. Andreas skierował ponownie wzrok na telewizor i przestał zwracać uwagę na Karla.

Karl patrzył na Izzy, na jej zasłonięte powiekami oczy, na lekko rozchylone wargi, na rytmicznie unoszącą się i opadającą klatkę piersiową.

Poczuł żal. Jakby naprawdę stracił coś niezwykle cennego, stracił to bezpowrotnie i to z własnej winy.

I był rozdarty. Już sam nie wiedział komu i w co wierzyć.

-Porozmawiam z nią, to Ci obiecuję – powiedział w końcu. Andreas nie spojrzał na niego, ale jego oczy lekko się zwęziły, co znaczyło, że uważnie słuchał – I zrobię wszystko, żeby zadbać o bezpieczeństwo tego dziecka. Zrobię to … jak już wrócimy z Lillehammer. Masz moje słowo.

Nie czekał na jego odpowiedź. Właściwie nie spodziewał się żadnej.

Wstał i wyszedł, zostawiając go samego.

No, prawie samego.

Wciąż nie mógł wyrzucić z głowy tego obrazu Wellingera i swojej siostry. A naprawdę myślał, że już go nic w życiu nie zaskoczy.

Nie chce mi się komentować tego rozdziału.
Może nawet jestem z niego zadowolona, ale to nie ma żadnego znaczenia, bo po prostu dzisiaj i tak nie miałabym do tego głowy.
Bo Jasiu.
To takie piękne. Ten dzień jest absolutnie idealny.
A Pieszczoszek i Aniołek się poprawią.
A Kusy wróci z Uniwersjady, wbije sobie w główkę ,,Luz w dupie" i będzie jeszcze piękniej.
I tak ogólnie kocham Was dziewczynki. Cały świat kocham.
Łiiiii <33

EDIT: Gdzie ja mam głowę.... dobra, emocji jest tyle, że zapomniałam,że przecież do Świąt już tu się nic nie pojawi.
Także kochane Wy moje, Wesołych, Wesołych i jeszcze raz Wesołych i udanego TCS :D
Trzymajcie się ;*